e-φηβική μ@τιά

Best Wedding Proposal Ever !!

2012-03-03T14:14:00.001-08:00

Τι έκανε ο άνθρωπος...
... πρόταση και γάμο μαζί!!!!
Αυτό δεν υπάρχει...
Δείτε το.
Εγώ γέλασα πολύ...

Καβάφης - Περιμένοντας τους βαρβάρους

2012-03-03T08:27:00.001-08:00

Ο Ελύτης μιλά για ΕΛΛΑΔΑ κι ΕΥΡΩΠΗ

2012-03-03T02:07:00.011-08:00

Λέει ο ποιητής:
"Μια ζωήν ολόκληρη αγωνίστηκα γι' αυτό που λέμε "ελληνικότητα".
Και δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας τρόπος να βλέπεις και να αισθάνεσαι τα πράγματα...
είτε στην κλίμακα τη μεγάλη, είτε στην ταπεινή,
θέλω να πω, είτε σ' έναν Παρθενώνα είτε σ' ένα λυχνάρι.
Το παν είναι η ευγένεια, η ποιότητα
σε αντίθεση με το μέγεθος και την ποσότητα, που χαρακτηρίζουν τη δύση.
Γιατί εκεί βρίσκεται η διαφορά.

Οι Ευρωπαίοι αντλήσανε από τις ελληνικές αξίες για να φτάσουν στην Αναγέννηση. Αλλά η Αναγέννηση η δική τους είναι κάτι πολύ διαφορετικό
από αυτό που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει εμείς,
εάν δεν μας σταματούσε η τουρκοκρατία.
Το βλέπουμε αυτό στην ταπεινή κλίμακα, τη μόνη άλλωστε,
όπου μπορούσαμε ακόμα να εκδηλωνόμαστε.

Από την άποψη ότι μια εσωτερική αυλή νησιώτικου σπιτιού,
κατά την ταπεινή μου γνώμη,
ή ένας περίβολος μοναστηριού
είναι -σαν αντίληψη ενοώ- πολύ πιο κοντά στο πνεύμα
που έκανε τους Παρθενώνες και τις Θεομήτορες
παρά όλες οι κολόνες, οι μετόπες των Ευρωπαϊκών ανακτόρων.
Που σημαίνει ότι αν συνέχισε κάποιος
την αισθαντικότητα την ελληνική
και τη διατήρησε είναι αποκλειστικά
ο λαϊκός μας πολιτισμός.
Μόνον που και αυτός στις ημέρες μας κινδυνεύει.

Οι αστοί (στην πλειοψηφία τους - βέβαια υπήρξαν κι εξαιρέσεις)
μιμήθηκαν τους Ευρωπαίους,
δηλαδή την παραποιημένη αίσθηση της ελληνικότητας.
Και στη συνέχεια οι ανερχόμενοι από το λαό μιμήθηκαν τους αστούς.
Έτσι, φτάσαμε σ' ένα σημείο που αναρωτιέται κανείς σε τι πια μπορεί να ωφελεί η απομόνωση, τι πάει να προστατέψει.
Και με κίνδυνο να φανώ αντιφατικός, οδηγούμαι στο άλλο άκρο:
λέω μήπως είναι σωφρονέστερο να μην αντιταχθούμε στο ρου της ιστορίας,
μήπως μια διαφορετική στρατηγική θα μας βοηθούσε να διατηρηθούμε
από έναν άλλο δρόμο. Ο ελληνισμός έδειξε ανέκαθεν μια καταπληκτική ικανότητα να αφομοιώνει, να προσαρμόζεται και να δραστηριοποιείται μέσα στα ξένα σύνολα.

Έχουμε μια πλειάδα Ελλήνων που διακρίθηκαν την εποχή της διασποράς στα μεγάλα κέντρα του Εξωτερικού και στην Ευρώπη και στην Ανατολή.
Και πότε αυτά; Την εποχή που η Ευρώπη ήταν στην ακμή της και τα κράτη ήταν ισχυρά και σκληρά....
Σήμερα, όπως και να το κάνουμε, είναι γηρασμένα, είναι εξασθενημένα και θα έλεγα ότι έχουν ανάγκη από το σφρίγος νεοτέρων λαών.
Αυτό με κάνει λοιπόν να κατασιγάζω μέσα μου τον αισθηματία Έλληνα που κρύβω, και να σκέπτομαι ότι ίσως είναι πιο σωστό να μη φοβηθούμε τη σύγκριση και την άμιλλα, αλλά να προχωρήσουμε, φυσικά πάντοτε με την προοπτική να διατηρηθούμε στην ποιότητα, που σημαίνει στο πνεύμα.

Γι' αυτό επιμένω πολύ στο θέμα της παιδείας.

Χρειαζόμαστε παιδεία, σοβαρή, βαθιά
- όχι αυτήν την τεχνική που ξιπάζει στις ημέρες μας-
γιατί μόνον μ' αυτή θα μπορέσουμε
και να διατηρηθούμε και να πορευθούμε σ' έναν καινούργιο δρόμο
αλλά και να διατηρήσουμε
τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της φυσιογνωμίας μας".

Άξιον Εστί!

2012-03-03T01:39:00.001-08:00

Ποίημα σταθμός.

Κρατώ λίγους στίχους
σαν ανθάκια στα χέρια μου

τα παιχνίδια του νερού στο ταβάνι (παιδική μου ανάμνηση)
η συνείδηση πάμφωτη σαν καλοκαίρι
ενός ίσκιου το πέρασμα στον τοίχο
κι ο κισσός άλτης των χειμώνων
της καμπάνας ο άνεμος ο χρυσεγέρτης
σαστισμένα φιλιά σαν πλήθος δέντρα
τα σπίτια που ακουμπούνε γλυκά κι αποκοιμούνται...

Χριστέ μου, τι δύναμη που έχει η ποίηση!

Το Μονόγραμμα, όπως το λέει η Ιουλίτα

2012-03-03T00:35:00.002-08:00

Η Ιουλίτα Ηλιοπούλου διαβάζει το Μονόγραμμα,
σε μία εκδήλωση που έγινε το καλοκαίρι που πέρασε,
στις 6 Αυγούστου, στη Σίκινο.
Στο πιάνο συνοδεύει ο Γιώργος Κουρουπός.

Σαν ΑΥΤΗΝ δεν μπορεί να το διαβάσει κανείς άλλος...

The Page Turner

2012-03-02T13:15:00.005-08:00

Καλά...
μαγεία ο τυπάκος!
Απολαύστε τον!!!!
Για να γυρίσει μία σελίδα επιστράτευσε ...
...μπαλάκια, καλώδια, γκαζάκι, φωτιές, υγρά,
σεσουάρ, χάμστερ, ποτήρια, κολλητική ταινία...

Έχει δημιουργικό μυαλό, όμως;
Παραδέχεστε;
Μια φορά τα κατάφερε να γυρίσει σελίδα η εφημερίδα του...

2012-03-02T06:50:00.001-08:00

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα πέταγα τους πολιτικούς στην θάλασσα! :Ρ

Το βίντεο που πρέπει να βλέπουμε κάθε μέρα

2012-03-01T03:32:00.002-08:00

Νομίζω ότι όλοι μας πρέπει να σκεφτούμε
ποιες είναι οι προτεραιότητές μας...

Α.Π. μαθητής του 1ου Λυκείου Αιγάλεω

Το Μονόγραμμα - Οδυσσέας Ελύτης

2012-02-29T22:14:00.004-08:00

Από τα αγαπημένα μου ποιήματα!

Διαβάζουν: Ιουλίτα Ηλιοπούλου

Μίκης Θεοδωράκης

Παραθέτω και μερικούς άλλους στίχους του ίδιου ποιήματος:

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά

Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά

Τα «πίστεψέ με» και τα «μη»

Μια στον αέρα, μια στη μουσική

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας

Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο

Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες

Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί

Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες

Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου

Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από

τους καταρράχτες

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω

Να μπαίνω σαν Πανσέληνος

Από παντού, για το μικρό το πόδι σου

μες στ' αχανή σεντόνια

Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη

Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω

Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές

Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ' έχουν τα κύματα

Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς

Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»

Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

 Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά

Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες

Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει

Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει

 Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ

Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ

Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο

Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική

 Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα

Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο

Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα

Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου

Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι

Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο

Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί

Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ

Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό

Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

Υ.Γ. Τον υπογραμμισμένο στίχο θα τον αφιερώσω
στην καρδιακή μου φίλη Δήμητρα,
που μου χάρισε τις πιο φωτεινές μου στιγμές
στην εκπαιδευτική μου πορεία...

Πούλα με για λίγη σιγουριά -Πύξ Λάξ

2012-02-29T12:27:00.001-08:00

Ορχήστρα Νέων Simón Bolívar! Μαέστρος: Gustavo Dudamel!!!

2012-02-29T08:38:00.006-08:00

Λατρεύω τη μουσική. Λατρεύω τις χορωδίες και τις ορχήστρες!

Πολύ θα ήθελα να ήμουν μέλος μιας οποιασδήποτε χορωδίας ή ορχήστρας... έστω και για λίγο...

Μα αν ζήταγα από το Θεό να διαλέξω τον μαέστρο μου...
θα ζήταγα μόνο αυτόν:

GUSTAVO DUDAMEL

και τα μυαλά στα κάγκελα!

Λατρεύω το πάθος του. Την ευαισθησία του.

Τον τρόπο που μιλάει, που διευθύνει, που κοιτά τα μέλη της ορχήστρας του, που υποκλίνεται ...

... που διευθύνει ορχήστρα αποτελούμενη από μαθητές...

Διευθύνει τόσα άτομα (άλλοτε 150 ή 200) και δεν φεύγει ούτε νότα!

Τα μάτια τους λάμπουν. Τα χέρια τους πετάνε.

Το μικρό κίνημα του ραβδιού του τους βάζει φωτιά!!!

Έχει μεταδώσει το πάθος του στους μουσικούς του.

Του αξίζει ένα μεγάλο μπράβο!

Μα το μεγαλύτερο μπράβο αξίζει στον εμπνευστή, μεγάλο άνθρωπο,

τον "άγγελο ανάμεσά μας", όπως λέει κι ο Gustavo...

τον εκπληκτικό...

Χοσέ Αμπρέου
(JOSE ABREU)!

Αυτός πριν από 30 και κάτι χρόνια μάζεψε παιδάκια

στις πιο φτωχές και υποβαθμισμένες περιοχές της Βενεζουέλας

και άρχισε να τους μαθαίνει μουσική...

Δεν είναι υπέροχο;

Το πρόγραμμα ονομάζεται El Sistema!

(Δεν μπορεί να γίνει και στην Ελλάδα μας κάτι τέτοιο άραγε;)

Aυτές είναι ΙΔΕΕΣ που αλλάζουν τον κόσμο, ε;

Αυτή η γενιά, που λέτε, ανταποκρίθηκε αφάνταστα!

Άναψε φωτιές ο κύριος Χοσέ...
και οι λάμψεις τους φτάνουν ως εμάς σήμερα...

Με το πέρασμα των χρόνων υπολογίζεται ότι 250.000 παιδιά ήρθαν σε επαφή με τη μουσική.

Δημιουργήθηκαν σχολικές ορχήστρες...

οι οποίες είναι 200! Απ' αυτές οι 90 είναι συμφωνικές!

Κορυφαία είναι η Σιμόν Μπολιβάρ που την είδαμε να παίζει στην Αυστρία...

Πολλά παιδιά ξεκινούν να παρακολουθούν το τοπικό τους κέντρο El Sistema, που το ονομάζουν και "nucleo", ήδη από τα δύο ή τρία τους χρόνια και τα περισσότερα συνεχίζουν μέχρι και την εφηβεία τους. Παρακολουθούν το πρόγραμμα μέχρι και έξι μέρες την εβδομάδα, τρεις με τέσσερις ώρες ημερησίως, συν κατά μόνας μελέτη και εντατικά εργαστήρια.
Η συμμετοχή είναι ελεύθερη για κάθε παιδί. Πρωταρχικός στόχος του El Sistema είναι να δημιουργήσει ένα καθημερινό καταφύγιο ασφάλειας, χαράς και ευχαρίστησης, που να οικοδομεί σε κάθε παιδί την αυτοεκτίμησή του και την αίσθηση της αξίας του. Η πειθαρχία είναι χαλαρή αλλά και επιβεβλημένη. Αφιερώνεται σημαντικός χρόνος στην επικοινωνία με τους γονείς, ώστε να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους την ώρα της μελέτης στο σπίτι. Δίνεται έμφαση στη δημιουργία μίας κοινότητας, όπου ο ένας υποστηρίζει τον άλλο. Οι καθηγητές κι οι μαθητές είναι αφοσιωμένοι στην προσωπική και συλλογική επιτυχία "διά της δημιουργίας ενός χώρου, όπου τα παιδιά θα νιώθουν ασφάλεια και θετική πρόκληση. Οι απόφοιτοι του El Sistema φεύγουν μ' ένα αίσθημα ικανότητας, ανθεκτικότητας και προσαρμοστικότητας, έχοντας κερδίσει την αυτοπεποίθηση πως μπορούν να ανταποκρίνονται σε τεράστιες προκλήσεις στη ζωή τους. Αισθάνονται ότι έχουν αξία. Κι αυτό το βίωμα τους καθιστά ικανούς να νιώθουν ότι η αρίστευση είναι στα χέρια τους".

(από το site του El sistema)

Kαρπός του El Sistema είναι κι αυτό το εκπληκτικό νεαρό μουσικό φαινόμενο

που λέγεται Gustavo Dudamel!

Υποκλίνομαι...

Δείτε κι άλλα δύο ακόμη βιντεάκια, αν σας άρεσε ο μαέστρος:
Dudamel possessed by Beethoven
Mambo New Year's Eve Concert 2007 from Caracas

Είδατε τι κάνει η εμπνευσμένη παιδεία;
Θαύματα!

Μάνα γη...

2012-02-28T12:25:00.003-08:00

Μάνα γη... μάνα γη...

ανασαίνεις κι είσαι ζωντανή.
Κι εμείς με τα χιλιάδες "θέλω" μας
σε πληγώνουμε καθημερινά...
Ένα βίντεο για την όμορφη φύση μας
που καταδυναστεύεται...

Αφιερώνεται στα παιδιά και τους καθηγητές της ομάδας Α13
που μελετούν το θέμα πράσινη ενέργεια!

Μπάνκερ Ρόι: το ξυπόλητο κίνημα!

2012-02-26T22:35:00.016-08:00

Πάλι στην Ινδία!

Θα νομίζει κανείς ότι κάποια σχέση έχω με τη χώρα αυτή,

μα σας βεβαιώνω πως όχι.

Απλώς, συμβαίνουν διάφορα ωραία "πειράματα" εκεί,

ιδιαίτερα καινοτόμα και προκλητικά.

Αναρωτιέμαι γιατί στην Ινδία...

Ίσως κάνω λάθος, μα νομίζω ότι έχω μία απάντηση.

Ο Γκάντι είναι μία μορφή που σημάδεψε την ιστορία (και τον ξέρουμε όλοι)

και ίσως δεν είναι τυχαίο που εκεί υπάρχουν τολμηρά κι αστραφτερά μυαλά,

(θα μου πείτε αυτά υπάρχουν και αλλού - εντάξει, συμφωνώ)

που συνδυάζονται, όμως, με μία γνήσια διάθεση αλληλεγγύης...

Αυτό το κήρυγμά του για την "ειρηνική επανάσταση", τη "μη βία", την αλλαγή του προσώπου πρώτα και μετά της κοινωνίας (be the change you want to see in the world)

είναι δυνατόν να μην έχει κληροδοτηθεί;

Έχει αφήσει πραγματικά τα ίχνη του ο μεγάλος αυτός Άνθρωπος

στη χώρα του.

Καθώς έψαχνα, λοιπόν, που λέτε, διάφορα για τη δημιουργικότητα

(μιας και έχουμε αφιερώσει εκεί την τωρινή ερευνητική μας εργασία)

τσουπ... πέφτω πάνω σε αυτό το βίντεο.

Και καθηλώνομαι. Παθαίνω. Λέω: "Δεν είναι δυνατόν!!!!"

Είναι αυτό που λέμε: "ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ"...

Επειδή, όπως καταλάβατε, έπαθα την πλάκα μου, το ανεβάζω αμέσως εδώ.

Θα ήθελα πολύ να το δείτε όλοι, μα ειδικά τα παιδιά της ομάδας Α14!

Λοιπόν, εξηγώ:

τον κυριούλη που θα δείτε να μιλάει τονε λένε Μπάνκερ Ρόι

και... κοιτάξτε τι έχει καταφέρει ο άνθρωπος!!!

Παίρνει αγρότες και κυρίως γυναίκες αγρότισσες (που δεν μιλούν καν την ίδια γλώσσα με τον ίδιο - διότι έχει εξαπλωθεί η δράση του και σε άλλες χώρες) και τους κάνει επιστήμονες!!!!

Έχει ιδρύσει στο Ρατζαστάν της Ινδίας, ένα ιδιαίτερο σχολείο

"το ξυπόλητο κολέγιο" ένα κολλέγιο για τους φτωχούς.

Δεν έχει δίδακτρα, δεν πληρώνονται οι καθηγητές.

Όσοι συμμετέχουν στο ξυπόλητο κίνημα, το κάνουν επειδή το θέλουν!

Δεν δίνει πτυχία, ούτε κι οι καθηγητές έχουν τέτοια...
(Γεια σου μεγάλε!)

Οι άνθρωποι μαθαίνουν τη γνώση για τη γνώση,

όχι για τους "τίτλους" και την κοινωνική καταξίωση...

Όσοι πάνε εκεί, λοιπόν, να σπουδάσουν, μαθαίνουν πρακτικά τη γνώση και πολλές φορές μόνο με τη γλώσσα του σώματος, με μιμητική γλώσσα. Την καταλαβαίνουν, όμως, μια χαρά και γίνονται μηχανικοί ηλιακής ενέργειας, για παράδειγμα! Το χωριό αυτό καλύπτει τις ενεργειακές του ανάγκες από φωτοβολταϊκά που έχουν φτιάξει μόνοι τους οι "φοιτητές" του ξυπόλητου κολεγίου. Οι γυναίκες, μάλιστα, που σπουδάζουν εκεί, μεταφέρουν την τέχνη αυτή στις πατρίδες τους.

Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση το ότι

χρησιμοποιεί κυρίως γυναίκες

για να μεταλαμπαδεύσουν αυτή τη γνώση...

Λέει χαρακτηριστικά: "Θες να μάθουν όλοι κάτι; Πες το σε μια γυναίκα"...

Είναι εντυπωσιακή η δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος

ιδίως σε τέτοιες ακραίες συνθήκες φτώχειας κι εξαθλίωσης.

Εκεί είναι ίσως που ξεπηδάει καθάρια η ορμή της δημιουργικότητας

που όλοι έχουμε μέσα μας (φτωχοί και πλούσιοι, μορφωμένοι και αμόρφωτοι)

και δεν την έχουν αποκοιμίσει τα ύπουλα τραγούδια των σύγχρονων καταναλωτικών σειρήνων...

Κι αν νομίζετε ότι ο Μπάνκερ Ρόι ήταν ένας κατεστραμμένος, περιθωριακός τύπος,

που δεν ήταν καθόλου αποδεκτός στην ανώτερη κοινωνία της χώρας του και του την έδωσε να πάει να τα κάνει όλα αυτά, ώστε να νιώσει ότι κάτι αξίζει κι αυτός... κάνετε λάθος!

Πήρε την καλύτερη μόρφωση και θα μπορούσε να ασκεί οποιοδήποτε "καθωσπρέπει" και "αξιοσέβαστο" επάγγελμα, να έχει την εκτίμηση της κοινωνίας και τις ανέσεις ενός μεγαλοαστού.

Ο ίδιος όμως, διάλεξε το δρόμο που του είπε η καρδιά του,

όταν συνάντησε την απόλυτη φτώχεια και εγκατάλειψη στα χωριά της Ινδίας.

Και είπε μέσα του:

"Εδώ μπορώ να προσφέρω πραγματικά. Εδώ θα μείνω. Με τους φτωχούς".

Κι έκανε ό,τι έκανε.

Ελάχιστοι θα το έκαναν αυτό.

Έτσι δεν είναι;

Φέρνω στο νου μου τον Αλβέρτο Σβάιτσερ,

τη Φλωρεντία Ναϊτινγκέιλ,

τον Ραούλ Φολλερώ,

τον Ερρίκο Ντυνάν

και τόσους άλλους ξεχωριστούς ανθρώπους

που αφιέρωσαν τη δική τους ζωή στους άλλους.

Όπως είπε κι ο Γκάντι:

Όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει ζωή!

Αναρωτιέμαι ποια δύναμη γεννάει τόσο δυνατά αισθήματα
για τον συνάνθρωπο

και πώς θα μπορούσαμε στα σχολειά μας

να την μεταδίδουμε, να την αναπνέουμε, να κολυμπάμε μέσα της.

Θα ήθελα, πραγματικά, να σφίξω το χέρι του Bunker Roi!

Του αφιερώνω αυτή την ανάρτηση

και ένα κομμάτι της καρδιάς μου.

Πειράματα του Sugata Mitra για την εκπαίδευση...

2012-02-25T12:50:00.002-08:00

Ως συνεχεια σ' αυτά που ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση

για το σχολείο Riverside

και την Kiran Bir Sethi,

έρχεται τώρα η παρουσίαση των πειραμάτων

του Sugata Mitra.

Το βασικό του πείραμα λέγεται:

"Μία τρύπα στον τοίχο" (A hole in the wall).

Αναφέρεται σε ηλεκτρονικούς υπολογιστες, τους οποίους "έχτισε"
μέσα σε τοίχους, στους οποίους μπορούσαν να έχουν πρόσβαση τα παιδιά,
σε υποβαθμισμένες γειτονιές της Ινδίας, της Αφρικής και σε άλλα σημεία του κόσμου...

Στόχος του είναι να δει αν τα παιδιά μπορούν να διδάξουν τους εαυτούς τους,

μόνα τους, ψάχνοντας μέσα από έναν υπολογιστή.

Δείτε την ομιλία του στο TED

Sugata Mitra: The child driven education

Βάζω άλλο ένα link:

O Sugata Mitra δείχνει πώς τα παιδιά αυτοδιδάσκονται!

Eίναι μία πρόταση διδασκαλίας για απομακρυσμένα χωριά,

για χώρες που έχουν εκπαιδευτικό πρόβλημα...

Χαρακτηριστικά λέει στην ομιλία του:

Σκεφτείτε μία οποιαδήποτε χώρα.

Σίγουρα υπάρχουν περιοχές όπου δεν πάνε οι καλοί καθηγητές.

Και το περίεργο είναι ότι οι καλοί καθηγητές

δεν πάνε εκεί όπου είναι κυρίως απαραίτητοι!

Έτσι του ήρθε η ιδέα γι' αυτό το πείραμα της "αυτοδιδασκαλίας".

Και πήρε και βοηθούς. Ζήτησε από γιαγιάδες Αγγλίδες

να μιλάνε στα παιδιά της Ινδίας μέσω υπολογιστών ώστε να μάθουν αγγλικά.

Τα αποτελέσματα των ερευνών του είναι εντυπωσιακά...

Έμεινα εδώ...

2012-02-25T06:17:00.000-08:00

Riverside school - a project

2012-02-23T15:23:00.003-08:00

Άλλο ένα βίντεο που σχετίζεται με τη δημιουργικότητα και τη φαντασία!
Τα παιδιά στο σχολείο Riverside συνεχώς δημιουργούν!!
Δείτε τα... και πάρτε ιδέες.
Αξίζει την προσοχή μας αυτό που συμβαίνει εκεί πέρα!

Παραθέτω τη φιλοσοφία αυτού του σχολείου (στα αγγλικά):
Riverside is the amalgamation of an approach to learning that is embedded in common sense and a vibrant research centre for school education. At Riverside, insights from cutting-edge research are turned into working models of pedagogical practices with a single-minded focus - student well being. Over the last 10 years, Riverside has developed, implemented and shared a unique curriculum that is proving to be the benchmark for providing a no-compromise school education of the highest quality.

By developing and sharing such a research-based, practical curriculum, Riverside is providing schools with an alternative model which focuses on excellence and still works in different economic and cultural contexts which make it possible for children all around the country to have access to a true education.

Kiran Bir Sethi: "Be the change you want to see in the world"!

2012-02-23T14:41:00.005-08:00

Aυτή η γυναίκα με εμπνέει αφάνταστα.

Αν μπορούσα να είχα ένα μαγικό ραβδάκι τούτη την ώρα...

θα επέλεγα να "μολυνθεί" όλος ο κόσμος

με τη μεταδοτική νόσο "ΜΠΟΡΩ"

που σπέρνει στην Ινδία.

Λέγεται Kiran Bir Sethi
και έχει κάνει εκπληκτική δουλειά στην χώρα της,

μέσα από ένα "ανατρεπτικό" σχολείο (το Riverside),

το οποίο βάλθηκε να αλλάξει ό,τι προβληματικό βλέπουν τα παιδιά.

Ξεκίνησε αρχικά μέσα από το σχολείο της,

επεκτάθηκε σε όλη την Ινδία και τώρα σε όλον τον κόσμο.

Ζητά από τα παιδιά

(αυτό είναι το μαγικό στην υπόθεσή της -

απευθύνεται σε παιδιά και όχι σε μεγάλους!)

να βρουν τι τους ενοχλεί στη ζωή τους
και να προσπαθήσουν να το αλλάξουν.

Έτσι, ανταποκρινόμενα στην προτροπή της...

...τα παιδιά αναλαμβάνουν

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ,

γεννάνε ιδέες

και αλλάζουν τις πόλεις,

αλλάζουν τα μυαλά των μεγάλων,

αλλάζουν τη ζωή τους!

Βρίσκουν ένα πρόβλημα
και προσπαθούν να δώσουν λύση,

όχι στα "χαρτιά" και σε ωραίες εκθέσεις,

μα εκεί έξω, στους δρόμους, με όποιον τρόπο μπορούν!

Και τελικά τα παιδιά βρίσκουν φαίνεται πάντα δρόμους

για να πετύχουν αυτό που θέλουν...

Με ενέπνευσε αφάνταστα το βιντεάκι που ακολουθεί....

Πατήστε στο ακόλουθο link, δείτε το
και ... κολλήστε κι εσείς τη νόσο!

Η KIRAN BIR SETHI διδάσκει τα παιδιά πώς να παίρνουν τον έλεγχο!

Είναι εμπνευσμένη και δυναμική!

Κρατώ σημειώσεις από τις σκέψεις της:

"Εάν η γνώση είναι ενσωματωμένη στο πλαίσιο του πραγματικού κόσμου,
αν θολώσεις τα όρια μεταξύ σχολείου και ζωής,
τότε τα παιδιά ξεκινούν ένα ταξίδι
επίγνωσης,
όπου μπορούν να αναγνωρίσουν την αλλαγή,
ενεργοποίησης,
ώστε να αλλάξουν τον εαυτό τους,
και τέλος χειραφέτησης,
ώστε να ηγηθούν της αλλαγής".

"Αυτή η αίσθηση του "ΜΠΟΡΩ" βοήθησε πολύ τα παιδιά
έγιναν πιο ικανά και λιγότερο αδύναμα".

"Σήμερα ποιος θα αναλάβει να διασπείρει τη "μόλυνση"

από 100.000 παιδιά

στα 200.000.000 που είναι στην Ινδία;

Αν όχι εμείς, τότε ποιος;

Αν όχι τώρα, τότε πότε;

Μα.. όπως ξαναείπα, "μεταδοτικό" είναι μία καλή λέξη"...

Κίραν Μπιρ Σέθι

Τώρα έχει βάλει στόχο της να εξαπλώσει τη νόσο εκτός Ινδίας.
Η αγαπημένη της φράση είναι αυτή

του Γκάντι,
που την έβαλα και στον τίτλο αυτής της ανάρτησης:

"Be the change you want to see in the world"...

Δείτε το site της:

DESIGN FOR CHANGE - SCHOOL CHALLENGE

κι εδώ το link για την Ελλάδα

Υ.Γ. Τα παιδιά του Project Α14 μπορούν να πάρουν πολλές ιδέες από το παραπάνω site, να τις καταγράψουν, να τις κρίνουν, να τις αντιπαραβάλλουν, να συζητήσουν μεταξύ τους και τέλος να καταθέσουν τις δικές τους προτάσεις, τις δικές τους φρέσκιες ιδέες που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο...

Η δύναμη των λέξεων

2012-02-22T20:15:00.001-08:00

Το βιντεάκι αυτό

έρχεται ως συνέχεια

αυτού που ανέβασε

η Εύη

για τη δύναμη που έχουν οι λέξεις!

Μου 'ρχεται τώρα μία φράση:

"Οι λέξεις είναι σκέψεις"

και φυσικά το αγαπημένο μου:

"Τα όρια της γλώσσας μου = τα όρια του κόσμου μου" (Βιτγκενστάιν).

Και μία φωτογραφιούλα για αποχαιρετιστήριο της ανάρτησης:

Χιλιάδες ωκύποδα φιλιά

και άλλες τόσες καλημέρες!

Τι ωραίο πράγμα να ξημερώνει μία καινούργια μέρα!!!

Υ.Γ. Kαλά... είδα τώρα ένα βιντεάκι
και πέθανα στα γέλια...
Γράφουμε το όνομά μας πριν μπούμε στη σελίδα αυτή
και βλέπουμε

ένα τραγούδι που έχει μέσα το όνομά μας!!!!

Με εντυπωσίασε!!!!
Αν θέλετε να δείτε τη δύναμη του ονόματος
και την επίπτωση του ακούσματός του στην ψυχολογία μας...
...πατήστε το ακόλουθο link!
Νομίζω ότι θα σας αρέσει πολύ...

Γράψε το όνομά σου!

CD/DVD recording Software Free!!!

2012-02-22T09:29:00.000-08:00

Ένα πολύ καλό πρόγραμμα για εγγραφή cd-dvd!!! Έχει και Ελληνικά μενού!!! Είναι πανάλαφρο και κάνει ότι και τα γνωστά Nero,roxio χωρίς να ζηλέψει τίποτα! Δοκιμάστε το!

http://cdburnerxp.se/en/home

Η λέξεις έχουν δύναμη!

2012-02-22T03:51:00.000-08:00

Ένα πραγματικά πολύ ωραίο βίντεο!:)

Starry Night (Interactive animation)

2012-02-21T06:54:00.001-08:00

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;Αυ&lt;/p&gt;

Αυτός είναι αγαπημένος μου πίνακας, πραγματικά!
Στο συγκεκριμένο βιντεάκι
μου αρέσει που ζωντανεύουν και κινούνται τ' άστρα...
Μου'ρχονται στο νου οι λέξεις του Ζορμπά
"ένας αστερισμός... σαν πολυόμματο τέρας με στρουφιχτήν ουρά"...
που λέει, όταν μια νύχτα κάθεται και κοιτάζει τ' αστέρια σε μία παραλία...
Τα παιδιά του Β2 τον θυμούνται σίγουρα τον πίνακα,
από το αφιέρωμα της Λογοτεχνίας
"Νύχτες μ' αστέρια"
με κείμενο αναφοράς τον Ζορμπά του Καζαντζάκη.

Τους αφιερώνω λοιπόν αυτή την ανάρτηση,
γιατί πραγματικά
εκείνες τις ώρες του αφιερώματος
(το τι χρυσόσκονη έπεσε δεν λέγεται, θυμάστε;)
τις θεωρώ από τις ωραιότερες αυτής της χρονιάς...
Και όχι μόνο αυτές τις ώρες...
... και άλλες πολλές...
Το συγκεκριμένο τμήμα
σκέφτεται, φιλοσοφεί και συζητά πάρα πολύ ωραία!!!
Πραγματικά, αυτά τα παιδιά
δικαιώνουν την επιλογή μου
να αλλάξω το Γυμνάσιο με το Λύκειο.
Τα ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!!!!

TEACHER...

2012-02-21T03:29:00.002-08:00

No comment!

Κ Καβάφης Εν μεγάλη Ελληνική αποικία 200 π Χ

2012-02-20T21:18:00.001-08:00

Δείτε πώς κάποια πράγματα είναι σταθερά στους αιώνες...

Παραθέτω τους στίχους του ποιήματος

και οι σκέψεις δικές σας, όπως πάντα.

"Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,

βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·

πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός".

Τι να πούμε εμείς

μετά από αυτούς τους στίχους του Καβάφη;

Ναι... αυτοί οι πολιτικοί αναμορφωτές!!!

Όντως, ευτύχημα θα ήταν αν δεν τους χρειαζόταν ποτέ κανείς...

Ας κρατήσουμε, τέλος πάντων... τον τελευταίο στίχο...

Τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός...

Austin O’Malley, 1858-1932, Αμερικανός γιατρός & συγγραφέας

2012-02-20T05:52:00.001-08:00

Δεν μπορείς να διαμορφώσεις ένα χαρακτήρα μέσα στη μοναξιά. Χρειάζεται ένας ολοκληρωμένος χαρακτήρας για να αντέξεις τη μοναξιά.

IMANY - You Will Never Know

2012-02-19T21:03:00.002-08:00

Καλημέρα σε όλους!
Αυτό το βιντεάκι μου το έστειλε σήμερα
ο Παναγιώτης από την ομάδα project Α14
"για να ξεκινήσω όμορφα τη μέρα μου"!
Πραγματικά το χάρηκα πάρα πολύ!!!!

Μου γράφει στο ηλεκτρονικό του γραμματάκι:

"Ύμνος σε ανεκπλήρωτη αγάπη...
Στίχοι που σε αγγίζουν από μια παρουσία
που δεν χρειάζεται τίποτα άλλο από τον ήχο της κιθάρας
και την μαγευτική της φωνή για να σε ταξιδέψει..
Απολαύστε το!"

Και στη συνέχεια παραθέτει και τους στίχους
(καλά πολύ οργανωμένο παιδί!!!)

It breaks my heart ʽcause I know youʼre the one for me
Donʼt you feel sad there never was a story
Obviously it'll never be
You will never know
I will never show
What I feel
What I need from you no
You will never know
I will never show
What I feel
What I need from you
With every smile comes my reality irony
You wonʼt find out what has been killing me
Canʼt you see me, canʼt you see?
You will never know
I will never show
What I feel
What I need from you no
Courtesy of lyricshall.com
You will never know
I will never show
What I feel
What I need from you
No no no no you will never know
I will never show
What I feel
What I need from you no
No no no no you'll never know
No no no no you'll never know
No no no no
Love me love me love me love me no
You will never know
I will never show no no no
What I feel
What I need from you no no no
You will never know
I will never show no no no
What I feel
What I feel
What I feel
What I need
What I need from you no".

Παναγιώτη, αυτό είναι ένα τραγούδι που μου αρέσει πάρα πολύ
και ούτως ή άλλως σκεπτόμουν να το ανεβάσω κάποια στιγμή
στο blogάκι μας...
Έτσι τώρα βρέθηκε η ευκαιρία να το κάνω!
Σου το αφιερώνω, λοιπόν, μ' όλη μου την αγάπη
και σε σένα και σ' όλα τα παιδιά του σχολείου μας,
μαζί με τις ευχές μου για την καινούργια,
ολοκαίνουργια μέρα
που ξημερώνει...
Ποια έκπληξη άραγε να μας κρύβει;

Ευριπίδης

2012-02-19T08:15:00.000-08:00

Όποιος τον Έρωτα μεγάλο θεό δε θεωρεί και μάλιστα τον ανώτερο απ' όλους,

ή βάναυσος είναι,

ή επειδή δεν έχει ιδέα από ωραιότητα,

δε γνωρίζει το μεγαλύτερο για τους ανθρώπους θεό.

ΘΥΜΑΜΑΙ...ΘΥΜΑΣΑΙ...;

2012-02-19T07:12:00.001-08:00

Σε μια ξένη πόλη ούτε δική μου
ούτε δική σου, εκεί σε πρωτοείδα
Μπορεί και να μ' ήξερες από παλιά
κι απλά με ξαναβρήκες
Κι έβρεχε, χωρίς ομπρέλα
Το θυμάσαι;

την άλλη κιόλας μέρα φτιάξαμε ένα τρένο
κίτρινο κόκκινο μπλε το βάψαμε
και ταξιδεύαμε τη γη...
νύχτες ταξιδεύαμε
στον ουρανό...
αστέρι και σταθμός
Θυμάσαι;

βρήκες το πιο μακρινό αστέρι
κι είπες να το γυαλίσουμε
να του φυτέψουμε μια λεύκα
να μείνουμε για πάντα εκεί
Θυμάσαι;

όταν σου έδινα πορτοκάλι
πήναινε να πει μόνο μαζί σου ταξιδεύω
Με πέντε πορτοκάλια κάναμε πορτοκαλάδα
την πίναμε μισή μισή
Θυμάσαι;

Κι έτρεχα κάθε άνοιξη σ' όλη τη γη
να βρω το πρώτο πρώτο λουλούδι
για σένα βέβαια...
Κατέβαινες στα βάθη του ωκεανού εσύ
και μου 'φερνες ένα κοχύλι
Θυμάσαι;

Άμα στο ζήταγα γινόσουνα ποτάμι λίμνη θάλασσα ωκεανός...
Κι όταν το ζήταγες γινόμουνα κι εγώ
Θυμάσαι;

Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα
καλοπλυμένα, καλοχτενισμένα
και τα δικά σου όνειρα εγώ τα ετοίμαζα
Θυμάσαι;

θυμάσαι τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου μ' ένα τεράστιο ροζ αερόστατο;
Σου χάρισα ένα μύλο
να τον κρατάς γερά
γιατί φοβόσουν τα σκοτάδια
Μου χάρισες έναν ολόιδιο κι εσύ
το θυμάσαι ακόμη;

Μια νύχτα χάθηκες σένα μεγάλο δάσος
Είχες το μύλο δε φοβήθηκες...
κι έτρεξα και σε βρήκα
Μου χάρισες ένα χρυσόψαρο
που μέτραγε ως τα χίλια
κι ένα τζιτζίκι
και μια ζίνα
κι ένα πουκάμισο άσπρο...
το θυμάσαι;

και σου μάθα να ζωγραφίζεις
κάμπους και ποτάμια
Μη πατάς πολύ το μολύβι σου 'λεγα
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο
κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα
Θυμάσαι;

Και μου μάθες να φτιάχνω χάρτινα καράβια
Και χάρτινα κινέζικα πουλιά
Μια μέρα είπαμε καιρός πια να εφεύρουμε την δική μας γραφή
να μην την ξέρει άλλος
Τη ζωγραφίσαμε στο πι και φι
κοντά σ' ένα ποτάμι, πάντα ένα ποτάμι
τη θυμάσαι ακόμη εκείνη τη γραφή;

Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε
τη σαντιγύ
τον ήλιο
τις αυπνίες
την παλίρροια
το σκούρο μπλε
τα θυμάσαι όλα; Ότι δεν χώραγε στις λέξεις

το κάναμε μικρές μικρές σημαιούλες πολύχρωμες
Θυμάσαι πως τις ανεμίζαμε;

Το μαγικό δωμάτιο που άλλαζε σχήμα ανάλογα με τη στάση του κορμιού μας
το θυμάσαι;

κι ήταν φορές που γινότανε ολοστρόγγυλο
Θυμάσαι πότε;

Μαζί διαβάζαμε τα πιο ωραία παραμύθια
Κι όταν μας τέλειωσαν
αρχίσαμε να παίζουμε δικά μας παραμύθια
Μια φορά και έναν καιρό ήτανε δυο
Θυμάσαι;

Ήτανε δυο κι ήτανε σαν ένας
ένας και πολλοί μαζί
Χωρίζαμε για λίγο μόνο
γιατί αλλιώς
πως θ' ανταμώναμε ξανά;
Και σου 'γραφα κάθε στιγμή
κάτι τεράστια γράμματα
Μου 'γραφες και συ ακόμη πιο τεράστια
Μια φορά όμως που άργησες
πρόλαβε κι ήρθε ο χειμώνας
που κράτησε όσο πέντε
Κι όταν τέλειωσε
ήρθε πάλι χειμώνας ακόμη πιο βαρύς
Και δεν μπορούσες να γυρίσεις
Έμεινες μακριά
Και μου 'γραψες
Η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος...
Μπορεί...
όμως...
τα πιο ωραία μας ταξίδια
δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη
Σε περιμένω...
ΕΛΑ
Θα μετρήσω ώς το δέκα ....

Χρήστος Μπουλώτης

Ένα παραμυθάκι αφιερωμένο στις στιγμές...
Στις μνήμες...σε όλα εκείνα που ζούνε μέσα μας
και αναπνέουν από τους χτύπους της καρδιάς μας...
Σε εκείνα που μας λείπουν...που μας κρατάνε...που μας αφήνουν...
Σε εκείνα που μας μιλάνε και σιωπούν...
Σε εκείνους που αγαπήσαμε...που λατρεψαμε και που ακόμα αγαπάμε...

Η παύλα δεν θα μπει ποτέ...
Εκεί ψηλά πλανιέται η αλήθεια και η αγάπη κάθε που πάω να της γυρίσω την πλάτη
με πιάνει από το χέρι και μου δείχνει κάτι ακόμα που δεν είχα δει...
Πως υπάρχει και είναι ακόμα εκεί...έστω και με έναν περίεργο τρόπο...
και για να το κάνει αυτό μάλλον θα υπάρχει κάποιος λόγος...

Χρειάζομαι πραγματικά τόσο λίγα για να αντέχω...
Μην μου τα στερείς...
Καθε βράδυ που έρχεσαι στην αγκαλιά μου χαμογελώ...
Μη σταματήσεις να έρχεσαι...
Αν λίγο μ' αγαπάς...

O Αριστοτέλης λέει για τους νέους...

2012-02-19T06:58:00.000-08:00

Οι νέοι αισθάνονται σφοδρές επιθυμίες και μπορούν να εκπληρώσουν εκείνο που επιθυμούν. Από τις επιθυμίες πάλι που σχετίζονται με το σώμα αισθάνονται κυρίως τις ερωτικές και δεν μπορούν να κυριαρχήσουν επάνω τους.

Είναι ευμετάβλητοι και γρήγορα χορταίνουν με κείνα που επιθύμησαν, και γι' αυτό, ενώ δοκιμάζουν σφοδρές επιθυμίες, πολύ γρήγορα αδιαφορούν. Επειδή η θέλησή τους, ενώ είναι έντονη δεν είναι ταυτόχρονα και μεγάλη - όπως συμβαίνει στον άρρωστο με την πείνα και με τη δίψα.

Έχουν ροπή προς την οργή, παραφέρονται εύκολα και ακολουθούν εκείνο που αποφάσισαν πάνω στο θυμό τους, χωρίς να μπορούν να συγκρατηθούν. Και τούτο, επειδή από εγωισμό δεν δέχονται την περιφρόνηση και αγανακτούν όταν νομίζουν πως αδικούνται.

Αγαπούν τις τιμές κι ακόμα πιο πολύ τη νίκη, επειδή τα νιάτα θέλουν να υπερέχουν και η νίκη είναι ένα είδος υπεροχής. Αγαπούν αυτά τα δύο πιο πολύ παρά το χρήμα ή καλύτερα - δεν τους ενδιαφέρει το χρήμα ολότελα, επειδή ακόμα δεν έχουν δοκιμάσει τι θα πει φτώχεια κι αυτό εκφράζει το γνωστό απόφθεγμα του Πιττακού για τον Αμφιάραο.

"Μα εσύ δεν είχες ακόμα δοκιμάσει τον έρωτα προς το χρήμα, πώς λοιπόν τα χέρια σου ήταν έτοιμα να αρπάξουν;"

Οι νέοι δεν έχουν κακές διαθέσεις. Είναι μάλλον καλοί, επειδή δεν είδαν ακόμη πολλά παραδείγματα διεφθαρμένων ανθρώπων.

Είναι ευκολόπιστοι, επειδή ακόμα δεν τους έχουν εξαπατήσει συχνά. Είναι γεμάτοι ελπίδες, κι αυτό συμβαίνει επειδή η φύση τους έχει προικίσει με κάποιο είδος θέρμης, σαν εκείνη που νιώθουν αυτοί που έχουνε πιει πολύ κρασί. Αλλά η ιδιότητά τους αυτή οφείλεται και στο ότι δεν έχουν ακόμα δοκιμάσει πολλές αποτυχίες.

Ζούνε κυρίως με την ελπίδα, επειδή η ελπίδα αφορά το μέλλον, ενώ η ανάμνηση το παρελθόν. Και για τους νέους το μέλλον είναι μεγάλο, ενώ το παρελθόν μικρό. Αλήθεια, στην αρχή της ύπαρξης δεν μπορεί να υπάρξει καμιά ανάμνηση, ενώ όλες οι ελπίδες επιτρέπονται.

Και γι' αυτό το λόγο εύκολα εξαπατώνται, επειδή και εύκολα σχηματίζουν ελπίδες.

Και επειδή ρέπουν προς την οργή και προς την ελπίδα, είναι γενναίοι επειδή η μια ιδιότητά τους συντελεί στο να μη φοβούνται, ενώ η άλλη τους δίνει θάρρος. Αλήθεια, κανένας δεν φοβάται όταν είναι θυμωμένος, ενώ η ελπίδα της επιτυχίας μας κάνει θαρραλέους. Είναι ντροπαλοί, επειδή ξέρουν μόνο εκείνα που έχουν διδαχθεί σύμφωνα με τους νόμους και δεν υποθέτουν πως υπάρχουν κι άλλα ευχάριστα πράγματα.

Είναι μεγαλόψυχοι, επειδή δεν τους ταπείνωσε ακόμα ο αγώνας της ζωής, ούτε δοκίμασαν ανάγκες. Εξάλλου όποιος πιστεύει πως είναι άξιος μεγάλων πραγμάτων είναι και μεγαλόψυχος. Αυτό όμως το πιστεύουν όσοι έχουν πολλές ελπίδες.

Προτιμούν να κάνουν ό,τι τους φαίνεται ωραίο παρά ό,τι τους συμφέρει, επειδή οι πράξεις τους υπαγορεύονται πιο πολύ από την καρδιά παρά από τον ψυχρό υπολογισμό, κι ενώ αυτός λογαριάζει το συμφέρον, η αρετή λογαριάζει το ωραίο. Οι νέοι αγαπούν τους φίλους τους και τους συντρόφους τους πιο πολύ, παρά όσοι βρίσκονται σε μεγαλύτερη ηλικία, και τούτο, επειδή νιώθουν μεγάλη ευχαρίστηση να ζουν μαζί με τους άλλους και ακόμα δεν έχουν αρχίσει να σχηματίζουν κρίσεις με βάση το συμφέρον τους για κανένα πράγμα, λοιπόν ούτε και για τους φίλους τους.

Όλα τα σφάλματά τους προέρχονται από την υπερβολή, επειδή οι νέοι δεν τηρούν το λόγο του Χίλωνα (μηδέν άγαν). Αλήθεια, υπερβάλλουν σε όλα. Αγαπούν υπερβολικά, μισούν υπερβολικά και το ίδιο συμβαίνει και για όλες τις άλλες πράξεις τους. Πιστεύουν πως ξέρουν τα πάντα κι ανακατεύονται στα πάντα και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο είναι υπερβολικοί. Αν συμβεί να διαπράξουν κάποιο αδίκημα, αυτό οφείλεται στην αυθάδεια και όχι σε κακία. Αισθάνονται εύκολα οίκτο, επειδή θεωρούν όλους τους ανθρώπους απλούς και ενάρετους. Αλήθεια, κρίνουν τους άλλους με τη δική τους αθωότητα και γι' αυτό πιστεύουν ότι, κάτι που παθαίνει κάποιος άλλος, δεν αξίζει να το πάθει.

Αγαπούν τα γέλια και γι' αυτό τους αρέσουν τα πειράγματα, όπου με ευγένεια στρέφονται κατά των άλλων.

Αριστοτέλης Ρητορική

Γλώσσα μου μυριολάλητη...

2012-02-19T03:59:00.002-08:00

"... μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας
πάνω σε καταστρώματα καταλυμένων καραβιών
μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις
από ξένες γλώσσες;"

"ΓΛΩΣΣΣΟΛΑΛΙΑ"

Παντελής Θαλασσινός

Η γλώσσα που μου δώσατε
μελώδισε στο στόμα
ροδόσταμο που άνθισε
στο πατρικό μου χώμα

Θαλασσινή η αύρα της,
βουνίσια η πνοή της
τον κόσμο όλο γύρισε,
αλάργεψ' η φωνή της.

Η Ανατολή τη λάτρεψε
η Δύση τη καρπώθη
πόθο γλυκό ζωντάνεψε
σ' αυτόν που τη ζυγώθη

Αθανασία γνώρισε
στα έργα των ανθρώπων
φεγγάριασε τη σκοτεινιά
ξένων λαών και τόπων!

Γλώσσα μου μυριολάλητη
πώς να σε ασημώσω
που 'σαι διαμάντι αδάμαστο,
πέτρα για να στεριώσω...

Έχω τον τρόπο μου εγώ
την πέτρα να σηκώσω
και αργυρούς θνητούς να βρω
τη γλώσσα ν' αρματώσω...

Η γλώσσα που μου δώσατε
σμίλεψε το σκαρί μας
το νου με γνώση μπόλιασε
πότισε την ψυχή μας

Μάγεψε πλάνητες πολλούς
ξελόγιασε την πέννα
γένος και γης μπερδεύτηκαν
μεμιάς γενήκαν ένα!

Τα λαλητά, οι φθόγγοι της,
θέριεψαν μύριες λέξεις,
οι λέξεις έβγαλαν φτερά
και γέννησαν τις σκέψεις.

Το γόνυ εκράτησαν ορθό
στης λευτεριάς το τάμα
γλωσσολαλιά ελληνική
της οικουμένης θάμα!

Γλώσσα μου μυριολάλητη
μηγάρι σε προδώσω
μην τάχα σε απαρνηθώ
σε άλλα καλά να ενδώσω...

Λαλιά μου εσύ πεντάμορφη
πάντα θα σε χρυσώνω
που'σαι διαμάντι αδάμαστο
πέτρα για να στεριώνω.

Έχω τον τρόπο μου εγώ
τη γλώσσα ν' αρματώνω
και τους χρυσούς θνητούς να δω
τη γλώσσα ν' αρματώνω.

Το τραγούδι αυτό θυμίζει

τους στίχους του Ελύτη από το Άξιον Εστί:

Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική

Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου...

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου...

Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια
όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες

με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη...
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη...
Εκεί ρόδια, κυδώνια
θεοί μελαχροινοί, θείοι κ' εξάδελφοι
το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια.
Και πνοές από τη ρεμματιά ευωδιάζοντας
λυγαριά και σχίνο

σπάρτο και πιπερόριζα
με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων
ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι...
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!..

Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα
τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια
στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα ,
κνίσες, τσουγκρίσματα
και Χριστός Ανέστη
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων!
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου...
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του "Υμνου !..

Eric Hoffer, 1902-1983, Αμερικανός συγγραφέας & φιλόσοφος

2012-02-19T03:31:00.000-08:00

Το τέλος έρχεται όταν σταματήσουμε να μιλάμε στον εαυτό μας. Είναι το τέλος της πραγματικής σκέψης και η απαρχή της τελικής μοναξιάς.

"Μέλι" ενα προσωπικό ταξίδι της ψυχής

2012-02-18T11:21:00.001-08:00

Υπόθεση

Ο Γιουσούφ είναι μοναχοπαίδι και ζει με τους γονείς του σε μια απομονωμένη ορεινή περιοχή. Ο πατέρας του ο Γιακούπ, είναι μελισσοκόμος και έχει τοποθετήσει τις ειδικώς κατασκευασμένες κυψέλες του στην κορυφή των πιο ψηλών δέντρων του δάσους. Με τους οικονομικούς πόρους της οικογένειας να λιγοστεύουν εξαιτίας της ολοένα και πιο συχνής "εξαφάνισης" των μελισσών, ο Γιακούπ δεν έχει άλλη λύση από το να μεταφέρει τις κυψέλες του σε άλλη ορεινή περιοχή. Η απόφαση του νεαρού αγοριού ν' αναζητήσει τον πατέρα του, θα τον οδηγήσει σε μονοπάτια που έως τότε δεν είχε ποτέ «περπατήσει».

Η δική μου άποψη

Πολύ ηθική ταινία Μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση διότι δεν είχα ξαναδεί ταινία που δεν "ηχεί" καθόλου και όταν εννοώ οτι δεν "ηχεί" εννοώ οτι δεν είναι διαδεδομένη ή και πομπώδης όπως το Sex and the City. Με κέρδισε με την απλότητα και την λιτότητά της και τα μυστηριώδη ερωτηματα που σου προκαλεί κατά τη διαρκειά της. Παράλληλα, υπάρχουν μαγευτικά τοπία και έντονες εικόνες, με μια αποκαλυπτική αποτύπωση, χωρίς καμιά ανάμειξη επεξεργασμένων εικόνων. Μπορώ να πω ότι κατά τη διάρκεια της ταινίας έπιασα τον εαυτό μου να αισθάνεται την δροσιά των φυλλωμάτων και την μυρωδιά του βρεγμένου χώματος. Δεν υπάρχει μουσική, μόνο ο ήχος την φύσης. Το πιο αξιοπερίεργο ήταν ότι αν και η ταινία ονομάζεται "μέλι" δεν σου αφήνει την γλυκιά γεύση του μελιού, αντιθέτως σε συγκινεί.Όταν θυμάμαι αυτήν την ταινία, μου έρχονται στο μυαλό δύο πράγματα: η γεύση του μελιού (που αν και δεν μου αρέσει, στο μυαλό μου είναι ιδαίτερα γευστικό) μαζί με δεντρολίβανο καμιά φορά και δεύτερον οι ήχοι ενός χωριού, το κουδούνισμα των προβάτων και το τιτίβισμα των πουλιών. Πρέπει να ομολογήσω ότι η παρέα με την οποία το είδαμε μαζί δεν τρελάθηκε όσο εγώ, οπότε μην περιμένετε δράση και ανατροπή.

Κάποιες τελευταίες λεπτομέρειες για την ταινία: γυρίστηκε στην πόλη Καμλιχεμσίν, κέρδισε τη Χρυσή Αρκούδα Καλύτερης Ταινίας. Άλλες ταινίες του ίδιου σκηνοθέτη ονομάζονται "Αυγό" και "Γάλα" αντίστοιχα .

Κλοπή στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας...

2012-02-18T09:42:00.000-08:00

Στόχος... το αρχαιολογικό μουσείο Ολυμπίας!

Ληστές χτύπησαν στις 7.30 το πρωί της Παρασκευής ένα από τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα αρχαιολογικά μουσεία της χώρας, το μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας.
Οι δύο δράστες εισέβαλαν με μάσκες κρατώντας καλάσνικοφ και ακινητοποίησαν τη φύλακα από την οποία ζήτησαν συγκεκριμένα αντικείμενα που δεν υπήρχαν όμως στο Μουσείο.
Στη συνέχεια, αφού την έδεσαν και τη φίμωσαν έσπασαν τις προθήκες και έφυγαν αφού πήραν όσα περισσότερα πολύτιμα αντικείμενα μπορούσαν να μεταφέρουν.
Οι δράστες αφαίρεσαν από πέντε προθήκες του Μουσείου περίπου 65 μικρά χάλκινα και πήλινα αντικείμενα μεγάλης αξίας, καθώς και ένα χρυσό δαχτυλίδι, που απεικονίζουν την ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ανακοίνωση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων του υπουργείου Πολιτισμού

Σύμφωνα με την Ομοσπονδία, «η απαράδεκτη πολιτική της εφεδρείας και της μείωσης προσωπικού σε ένα τέτοιο ευαίσθητο τομέα όπως είναι η φύλαξη των αρχαιολογικών χώρων και Μουσείων παραδίδει τους πολιτιστικούς θησαυρούς της χώρας μας στα χέρια αδίστακτων ληστών και οπλοφόρων, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή εργαζομένων».

Αναφέρει επίσης ότι είχε έγκαιρα επισημάνει τους κινδύνους που εγκυμονεί η υποστελέχωση, η υποχρηματοδότηση και η έλλειψη φυλακτικού προσωπικού ως απόρροια των μέτρων που επιβάλλουν τρόικα και δανειστές.

«Οι αρχαιοφύλακες εργάζονται με κίνδυνο της ζωής τους τη στιγμή που είναι γνωστό ότι

ένας φύλακας ίσον κανένας φύλακας.

Δυστυχώς η θέση της Ομοσπονδίας για εξαίρεση του Υπουργείου Πολιτισμού από το μέτρο της εφεδρείας και των περικοπών των θέσεων δεν εισακούστηκαν εγκαίρως και έρχεται αυτό το τραγικό περιστατικό να εκθέσει τη χώρα μας διεθνώς».

Θυμίζει δε στην κ. Μέρκελ ότι στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας εκπαιδεύτηκαν εκατοντάδες Γερμανοί αρχαιολόγοι στο πλαίσιο της παραχώρησης και συνεργασίας που έχει το ελληνικό κράτος με τις ξένες αρχαιολογικές σχολές, τονίζοντας ότι η συνέχιση της πιεστικής της πολιτικής οδηγεί στην απώλεια και κλοπή της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Και καταλήγει λέγοντας ότι η ΠΟΕ-ΥΠΠΟ απαιτεί άμεσα τη λήψη έκτακτων μέτρων ασφαλείας σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία, την κάλυψη και στελέχωση των κενών οργανικών θέσεων στο υπουργείο και την εξαίρεση του Υπουργείου Πολιτισμού
από την πολιτική της εφεδρείας και των απολύσεων.

Διαβάστε περισσότερα στον ακόλουθο σύνδεσμο: Τα Νέα

Αρχαιολόγοι χαρακτήριζαν ως περίεργη την κλοπή καθώς είναι καταγεγραμμένα και φωτογραφημένα τα αντικείμενα που αφαιρέθηκαν και είναι δύσκολο να διακινηθούν στην «μαύρη αγορά». Ωστόσο εκτιμάται πως οι δράστες θα βρουν τρόπο να τα πουλήσουν σε όσους ενδιαφέρονται να τα αποκτήσουν και αναζητούν υποψήφιους αγοραστές στο κύκλο των συλλεκτών.

Διαβάστε περισσότερα στον ακόλουθο σύνδεσμο: Vimagazino

Πατώντας στο ακόλουθο link μπορείτε αν θέλετε να ξεφυλλίσετε έναν οδηγό
του Αρχαιολογικού Μουσείου Ολυμπίας

Είναι λυπηρό.
Γιατί να είναι τόσο εύκολοι στόχοι τα Μουσεία μας;
Γιατί τόσο λίγοι φύλακες;
Αν έχουμε έναν θησαυρό να φυλάξουμε,
αυτός είναι ο πολιτισμός μας.
Κι εκεί δίνονται πάντα τα λιγότερα χρήματα...

A robot that flies like a bird

2012-02-18T01:16:00.002-08:00

Αυτό το βιντεάκι το αφιερώνω με όλη μου την αγάπη
στην ομάδα της Τεχνολογίας του project Α14...

Μα δεν είναι υπέροχο;
Πετάει σαν αληθινό...

Το ποντικάκι και οι φίλοι του ...

2012-02-17T23:51:00.002-08:00

Καλημέρα σε όλους!
Σήμερα, καθώς άνοιξα το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο...
είδα αυτό το παραμυθάκι
και επειδή μου άρεσε... το αναρτώ.
Διαβάστε το.
Ένα διδακτικό παραμύθι... Μάς αφορά όλους...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΑΚΙ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ...

Ένα ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο. Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; Αναρωτήθηκε.
Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο,
δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε,
όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!

Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό
νέο!.Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!
Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!

Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:
" ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σένα, αλλά
δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα
η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!".

Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και τού φώναξε:
"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!

Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε:
"Λυπάμαι πολύ ποντικέ μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το
να προσευχηθώ. Να είσαι σίγουρος ότι θα το κάνω. Θα προσευχηθώ."
Τότε το ποντίκι στράφηκε προς το βόδι και τού φώναξε
κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου:
"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"

Και το βόδι απάντησε: "Κοιτάξτε, ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον
κίνδυνο που διατρέχεις, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί
να μου κάνει, είναι ένα τσιμπηματάκι στο δέρμα μου! "
Έτσι, ο ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και
απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ,
να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!
Την επόμενη νύχτα, ένας παράξενος θόρυβος,
κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει,
ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη.
Μέσα στη νύχτα όμως, δεν πρόσεξε πως στην παγίδα πιάστηκε από την ουρά ένα φίδι ....

Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.
Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο.
Αλλοίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με πολύ υψηλό πυρετό. Ο γιατρός
τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες..
Έτσι ο αγρότης *έσφαξε την κότα* για να κάνει μια καλή κοτόσουπα!
Η γυναίκα όμως πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες
ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν. Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο
προσκεφάλι της γυναίκας από ένα 8ωρο.
Για να τους ταΐσει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να *σφάξει το γουρούνι*.
Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλύτωσε! Πέθανε! Στην κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος,
γιατί ήταν καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι.
Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να *σφάξει το βόδι*
Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν' έλα
από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη.......

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ:
Χάσαμε την ανθρωπιά μας και ενισχύσαμε τον ατομισμό μας...
Όταν κάποιος δίπλα μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο!
Είμαστε όλοι συνεπιβάτες σ' αυτό το πλοίο που λέγεται ζωή!
Ο καθένας μας αποτελεί τον κρίκο της ίδιας αλυσίδας!
Είμαστε σαν τις ίνες ενός υφάσματος.
Και αν ένα μέρος του υφάσματος χαλάσει, το ύφασμα είναι άχρηστο....
Είναι αδύνατον να γελάμε, αν δεν γελάει ολόκληρη η γειτονιά.

Αυτό το κείμενο διάβασα σήμερα, λοιπόν,
και με έβαλε σε σκέψεις.
Εσάς;;

Πλάτωνας

2012-02-17T11:37:00.002-08:00

"Για να χαίρει κανείς καλής υγείας, για να φέρει πραγματική ευτυχία στην οικογένειά του, για να φέρει γαλήνη στους άλλους, πρέπει πρώτα να πειθαρχήσει και να μπορέσει να ελέγξει τον ίδιο του το νου. Εάν ένας άνθρωπος μπορεί να ελέγχει το νου του, μπορεί να βρει τον δρόμο προς τη Φώτιση και τότε όλη η σοφία, όλες οι αρετές θα γίνουν κτήμα του"

Τι μπορεί να κάνει η ομάδα 2!!!

2012-02-17T09:44:00.001-08:00

Δεν είναι πολύ έξυπνα αυτά τα βιντεάκια;

Τι μπορεί να κάνει η ομάδα!!!!

2012-02-17T09:37:00.001-08:00

Δικά σας τα σχόλια...

Έκθεση φωτογραφίας: Ferdinand Schmutzer!

2012-02-17T08:17:00.004-08:00

Μία ενδιαφέρουσα έκθεση έχει έρθει στην Αθήνα.

Πρόκειται για έκθεση φωτογραφιών

του Ferdinand Schmutzer (1870-1928),

γνωστού Αυστριακού ζωγράφου, χαράκτη και φωτογράφου.

Ο Schmutzer είναι από τους πιο γνωστούς αυστριακούς καλλιτέχνες

που δημιούργησαν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα,

με πολλές εκθέσεις ανά την Ευρώπη, ενώ υπήρξε καθηγητής

και Πρύτανης στην Σχολή Καλών Τεχνών της Βιέννης.

Παρόλα αυτά μόνο στις αρχές του 21ου αιώνα αναγνωρίστηκε

και το φωτογραφικό του έργο ως άξιο αναφοράς.
Το 2001 οι απόγονοί του το παραχώρησαν σε ιδιωτική πινακοθήκη της Βιέννης,
όπου και εκτέθηκε για πρώτη φορά.
Τη φωτογραφική παρακαταθήκη του Σμούτσερ απαρτίζουν
περισσότερα από 3.000 γυάλινα αρνητικα και περίπου 300 πρωτότυπα τυπώματα,
τα οποία σήμερα ανήκουν στη συλλογή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστρίας.

Τη συγκεκριμένη έκθεση, που

αναδεικνύει τη φωτογραφική δουλειά του Schmutzer
επιμελείται η Ρεγκίνα Αντσενμπέργκερ,
ιδιοκτήτρια του φωτογραφικού πρακτορείου Αντσερνμπέργκερ.
Λέει η ίδια:
"Μέχρι πρόσφατα ο κόσμος γνώριζε τον Σμούτσερ για τα χαρακτικά του. Ήταν όμως πολύπλευρος καλλιτέχνης. Μου κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον, το γεγονός ότι, αν και ο ίδιος ανήκε στη μεγαλοαστική τάξη και είχε εξαιρετικές κοινωνικές διασυνδέσεις, ασχολήθηκε πολύ με τη φωτογράφιση φτωχών και ταπεινών ανθρώπων. Η σειρά της Ασίζης, όπου πέρασε τρεις εβδομάδες με τους μοναχούς, ακολουθώντας ασκητική ζωή και αφήνοντας κατά μέρος τις πολυτέλειες και τις ανέσεις που είχε συνηθίσει, είναι μοναδική. Όπως επίσης και οι εικόνες των τσιγγάρων της Ουγγαρίας, που αποτελούν συγκλονιστικό δείγμα φωτορεπορτάζ της εποχής. Οι εικόνες δρόμου και καθημερινής ζωής που εκείνος τραβούσε ασυναίσθητα, επειδή κάτι του προσείλκυε την προσοχή, αποτελούν μαθήματα για τους καλύτερους σημερινούς φωτογράφους".

Μοναχικό άλογο, Ουγγαρία, 1924.

Οι φωτογραφίες του περιλαμβάνουν τοπία και σκηνές δρόμου,

αλλά το κύριο μέρος της έκθεσης ασχολείται με τα πορτραίτα του καλλιτέχνη.

Ο Schmutzer έχει απαθανατίσει γνωστές προσωπικότητες

όπως τους Albert Einstein,

Sigmund Freud,

Albertina.Josef Meder 1917

και άλλους πολλούς, πολιτικούς, διανοητές αλλά και καλλιτέχνες της εποχής.

Οι κόρες του καλλιτέχνη, Σουζάν και Μαρία, το 1913.

Η Alice Scmutzer, το 1910.

Η έκθεση εγκαινιάστηκε την Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

και θα διαρκέσει ως τις 7 Απριλίου 2012.

Όλα τα έργα θα είναι προς πώληση,
νώ θα υπάρχει και κατάλογος της έκθεσης.
Η έκθεση πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη
της Αυστριακής Πρεσβείας της Αθήνας.

Φωτογραφίες από το Μοναστήρι San Damiano της Ασίζης,

όπου πέρασε ο φωτογράφος τρεις εβδομάδες, το 1923.

Στιγμιότυπα από τους τσιγγάνους της Ουγγαρίας.

Μπορείτε να δείτε φωτογραφικά έργα του καλλιτέχνη

σε τέσσερις κατηγορίες:

Προσωπικότητες, Βιεννέζικη κοινωνία, Ολλανδία, Ταξίδια

στην Anzenbergen gallery

Μία Ολλανδέζα μοδίστρα επί το έργον, καθισμένη δίπλα στο παράθυρο.
Η αγαπημένη φωτογραφία της Ρεγκίνα Αντσενμπέργκερ.
"Στο συγκεκριμένο στιγμιότυπο είναι ξεκάθαρη η επιρροή των Φλαμανδών ζωγράφων,
τους οποίους αγαπώ πολύ", λέει η ίδια.
"Το φως είναι απίστευτο, αγγίζει την τελειότητα.
Αλλά η ομορφιά της εικόνας έγκειται στην απαράμιλλη απλότητά της,
όπως συμβαίνει εξάλλου και στην πραγματική ζωή..."

Η έκθεση φιλοξενείται στο

Athens House of Photography

Ελευσινίων και Κεραμέων, Μεταξουργείο,

τηλ. 210 5228696

Ώρες λειτουργίας:
Τετάρτη – Παρασκευή: 16:00 – 20:00
Σαββάτο – Κυριακή: 12:00 – 18:00
(Δευτέρα και Τρίτη κλειστά)

Πηγή: Περιοδικό Κ (της Καθημερινής), 12 Φεβρουαρίου 2012

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ-ΠΟΛΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ.

2012-02-16T21:30:00.001-08:00

Ένα ντοκυμανταίρ που αναφέρεται στη βυθισμένη πόλη της αρχαίας Αλεξάνδρειας.
Ένα κομμάτι της πόλης βρέθηκε κάτω από τη θάλασσα...
Είναι ενδιαφέρον.
Έπεσα πάνω του καθώς έψαχνα διάφορα για το μάθημα της Ιστορίας
και μιας και μου έκανε εντύπωση, το αναρτώ.

Τις καλημέρες μου.

Υ.Γ. Δεν μπορώ να κρατηθώ. Θα το πω.
"Η ψυχή μου περίλυπη εστί έως θανάτου"...
Εξαιτίας της χτεσινής (και της σημερινής μάλλον) κατάληψης,
θα χάσουμε τις δύο εκπαιδευτικές επισκέψεις
που με τόση χαρά περίμενα
την επίσκεψη στη στοά του βιβλίου,
(όπου θα πηγαίναμε με την ομάδα project)
και την επίσκεψη στο Μουσείο Ακρόπολης
(όπου θα πηγαίναμε με τα παιδιά της Α΄ Λυκείου).

Γιατί, βρε παιδιά;
Και ρωτώ:
Υπήρξε έστω και ένα παιδί, που με τη χτεσινή βροχή κατέβηκε στην πορεία στην Αθήνα;
Αν ισχύει η υπόθεσή μου...
... γιατί έγινε η κατάληψη;
Και επίσης ερωτώ:
Τι θα γίνουν τα σουβλάκια που αγόρασε το κυλικείο
για την Τσικνοπέμπτη;
Κι αφού το ξέρατε για την κατάληψη από την προηγούμενη μέρα,
γιατί δεν ειδοποιούσατε, τουλάχιστον να μην αγοραστούν
τόσα σουβλάκια; Σε ποιον καταψύκτη θα τα διατηρήσουμε;;;;;
Σκεπτόμασταν να σας κεράσουμε, οι καθηγητές.
Τώρα νιώθουμε ότι δεν δίνετε σημασία
στην προσφορά μας.
Αλήθεια, τι σας νοιάζει πιο πολύ από όλα;
Το να χάνετε το μάθημα;
Θα επαναλάβω:
Η ψυχή μου περίλυπη εστί έως θανάτου...
Όχι... δεν είναι αυτό το σχολείο που ονειρεύομαι.

The truth about Greece (Μια καλή προσέγγιση...)

2012-02-16T14:17:00.000-08:00

Αν και στα αγγλικά δείτε το...

The truth about Greece

http://9gag.com/gag/2681884

Σοφοκλής...

2012-02-16T11:39:00.000-08:00

«Ένα κράτος, όπου η αυθάδεια και η ελευθερία τού να κάνει κανείς ό,τι θέλει μένουν ατιμώρητα, μπορεί να είναι κανένας σίγουρος γι' αυτό, ότι μετά από ένα ευτυχισμένο ταξίδι τελειώνει βυθισμένο μέσα στην άβυσσο.»

Με λένε Ελλάδα

2012-02-16T10:15:00.000-08:00

Ρεμπέτικο - Πρώτη περίοδος

2012-02-15T14:12:00.001-08:00

Η ιστορία του ρεμπέτικου εκτείνεται από τα τέλη του 19 ^ου αιώνα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950.

Συμβατικά, για λόγους μεθοδολογίας, έχουμε χωρίσει όλο αυτό το χρονικό διάστημα σε τρείς περιόδους.

Ας ξεκινήσουμε αναλύοντας τα χαρακτηριστικά της πρώτης περιόδου. Πρώτα απ’ όλα μιλάμε για τα τελευταία χρόνια του 19^ου αιώνα ως την Μικρασιατική καταστροφή το 1922. Σ’ αυτή την περίοδο έχουμε δύο πολιτισμικούς πυρήνες, τη Σμύρνη στη Μικρά Ασία και, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, τον Πειραιά. Καθεμιά από αυτές τις δύο περιοχές διαμορφώνει το δικό της στυλ.

Πειραιάς
Ο Πειραιάς μετά τον διωγμό των κουτσαβάκηδων από την Αθήνα και του Ψυρρή γύρω στο 1890 από τον αξιωματικό Μπαϊρακτάρη, γίνεται το καταφύγιο τους, το μέρος που δεν ενοχλούσαν τόσο την δυτικόφερτη αριστοκρατία της πρωτεύουσας. Αυτοί οι κουτσαβάκηδες, αργότερα μόρτες, μάγκες, νταήδες κλπ αρνούνται να ενταχθούν στις κυρίαρχες αξίες της κοινωνίας και αντιπαραθέτουν ένα δικό τους σύστημα αξιών πάνω στο οποίο οργανώνεται η ζωή και σφυρηλατείται η προσωπικότητα του ρεμπέτη. Το νταηλίκι και η επιθετικότητα επιβεβαιώνουν την παράνομη, «αντικοινωνική» στάση του μάγκα που φυσικά συνδύαζε και το κάπνισμα κάνναβης. Σημεία αναφοράς του είναι η πιάτσα και η φυλακή, η μια προέκταση και συνέχεια της άλλης. Πρόκειται για δύο μικροκοινωνίες οι οποίες ιδεολογικά δεν έχουν τίποτα κοινό με τους θεσμούς της «επίσημης κοινωνίας». Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά περνούν στα τραγούδια αυτών των ανθρώπων, που διακρίνονται από ιδιαίτερη λιτότητα. Ουσιαστικά αποτελούνται μουσικά από ένα συγκεκριμένο μοτίβο το οποίο παίζεται και ως εισαγωγή αλλά και πάνω σε αυτό λέγονται οι στίχοι, οι οποίοι κι αυτοί λιτότατοι ενώ τις περισσότερες φορές η μία στροφή δεν έχει καμμία νοηματική σχέση με την επόμενη ή προηγούμενη της όπως φαίνεται και σ’ αυτό το τραγούδι:

Από κάτω από τ’ αμπέλι

φίλησα μια παντρεμένη.

Μια ελιά και μια ντομάτα

γίνεται σωστή σαλάτα.

Σμύρνη

Από την άλλη πλευρά, στη Σμύρνη βλέπουμε μια συνέχεια της παράδοσης και έλλειψη της αίσθησης της παρανομίας. Ο χώρος στον οποίο αναπτύσσεται το ρεμπέτικο της περιοχής είναι το καφενείο, το καφέ – αμάν στο οποίο κάπνιζαν χασίσι αλλά στην περιοχή που κυβερνούσαν τότε οι Τούρκοι δεν υπήρχε αυτή η τάση καταδίωξης της κάνναβης. Το καφέ – αμάν δεν έχει καμμία σχέση με τον τεκέ του Πειραιά. Σ’ αυτό παιζόταν θέατρο σκιών, Καραγκιόζης, ενώ τα τραγούδια που ακούγονταν ήταν αμανέδες, αυτοσχέδιοι ως επί το πλείστον, αν όχι πάντα.

Αν μ’ αγαπάς κι είν’ όνειρο ποτέ ας μην ξυπνήσω

με την γλυκιά την χαραυγή, Θεέ μου ας ξεψυχήσω.

Βέβαια, σε στιγμές ευθυμίες προτιμούνταν τα χορευτικά τραγούδια, που χορεύονταν είτε σε ζεύγη (καρσιλαμάς), είτε σε κύκλο (καλαματιανός), είτε σε ευθείες (χασάπικος). Καμμία σχέση με τον αργό, μελαγχολικό ζεϊμπέκικο που κυριαρχούσε στους τεκέδες του Πειραιά. Επίσης, στην Σμύρνη διακρίνουμε την κυριαρχία των τοπικών παραδοσιακών οργάνων: σαντούρι, ούτι, κανονάκι, βιολί, τουμπελέκι, σε αντίθεση με το μπουζούκι και τον μπαγλαμά του Πειραιά. Τέλος, στη Σμύρνη έχουμε την παρουσία του γυναικείου φύλου στο τραγούδι, κάτι που ήταν σχεδόν αδιανόητο στους τεκέδες του Πειραιά.

Ο Δημήτρης Σεμσής στο βιολί μαζί με έναν άλλον οργανοπαίχτη στο ούτι.

Ο Robin Williams είπε για την Ελλάδα...

2012-02-15T11:15:00.005-08:00

Η ανθρωπότητα οφείλει να υποκλίνεται στην ελληνική ιστορία δηλώνει ο Robin Williams, λέγοντας ακόμα ότι μπορεί η οικονομία της χώρας μας να μην πηγαίνει καλά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε ανίσχυροι.

«Τα οικονομικά δεδομένα αλλάζουν συνεχώς για όλους. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η κληρονομιά, η ταυτότητά σας. Ο Παρθενώνας δεν φεύγει από την Αθήνα. Είναι ακόμα εκεί για να... θυμίζει ότι η πρόοδος και η ακμή μπορούν να επιστρέψουν», δήλωσε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» ο διάσημος κωμικός Robin Williams.
Είπε ακόμα, ότι έχει κάνει διακοπές με σκάφος

στα ελληνικά νησιά και πώς δεν ήταν αρκετό

για να δει όλα όσα έχει διαβάσει στην ελληνική μυθολογία.

 "Στην Αγγλία για παράδειγμα, δεν πήγα πουθενά. Τι να δω; Το παλάτι του 
Μπάκιγχαμ; Δεν με νοιάζει. Όπως κι αν πάω στην Γερμανία, δεν θα πάω να 
δω το Τείχος του Βερολίνου. Ωστόσο, την Δήλο, τον Παρθενώνα και τις 
Μυκήνες δεν μπορείς να τις αγνοήσεις".

Πηγή: http://oladeka.blogspot.com/2011/12/robin-williams.html

   Σωστός, έτσι;

Θυμάστε που τον είδαμε φέτος στην ταινία

"Ο κύκλος των χαμένων ποιητών", ε;

(αναφέρομαι στα παιδιά της Β΄ Λυκείου)

Δεν μπορώ... θα βάλω και φωτογραφίες από την ταινία...

 Κρατώ την καλύτερη για το τέλος.

Ξέρετε εσείς γιατί...

Επ' ευκαιρία... λέω...

... γιατί δεν γράφει κάποιος από σας ταινιοκριτική

για τον "Κύκλο των χαμένων Ποιητών";

(Δημήτρη, Τάσο, Εύα, Ελίνα, Γεωργία;)

Ανακοινώνω την επόμενη ταινία που θα δούμε

(με τη Β΄ Λυκείου πάλι ... στα πλαίσια του μαθήματος της Λογοτεχνίας)

"Freedom writers"

Της πόλης τα φωτάκια - Αλκίνοος Ιωαννίδης

2012-02-15T10:41:00.002-08:00

Για όλα τα παιδιά της πόλης....

ΕΔΩ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ - ΤΟ ΧΡΥΣΑΛΙΦΟΥΡΦΟΥΡΟ

2012-02-15T10:31:00.002-08:00

Ένα όμορφο παιδικό....και όχι μόνο τραγούδι.

Αφιερωμένο σε όλους όσους θέλουν και αναζητούν την παιδική αθωότητα!!!

Mandelbrot Zoom

2012-02-15T09:43:00.008-08:00

Αυτή η ανάρτηση

αφιερώνεται

στα παιδιά της ομάδας project Α15

(και φυσικά στους εξαίρετους καθηγητές τους)

που μελετούν

τη μεγέθυνση και τη σμίκρυνση!

Δείτε τα ακόλουθα βίντεο.

Νομίζω ότι ταιριάζουν σε αυτά που μελετάτε...

Εγώ εντυπωσιάστηκα, για να είμαι ειλικρινής.

Μου αρέσουν πολύ αυτά...

Mandelbrot Zoom

All about Mandelbrot Set

The scale of the Universe

The scale of the Universe 2

Microscope imaging station

(σ' αυτό το link δείτε το βίντεο:

a scientist's view celebrating the sea urchin

και το δεύτερο κάτω βιντεάκι: urchin fertilization movie.

Αν έχετε χρόνο μόνο για ένα δείτε μόνο το πρώτο)

Τα παιδιά βλέπουν. Κι ό,τι βλέπουν κάνουν.

2012-02-14T21:38:00.001-08:00

Τροφή για σκέψη.

Ο Σον Κόνερι απαγγέλει την Ιθάκη του Καβάφη

2012-02-14T21:00:00.003-08:00

Μιας κι ο Δημήτρης ανάρτησε την "Ιθάκη",
προσθέτω κι εγώ αυτό το βίντεο,
με το ποίημα σε αγγλική μετάφραση
με την αισθαντική φωνή του τέως Τζέιμς Μποντ
και μουσική υπόκρουση του Βαγγέλη Παπαθανασίου...
Δείτε το. Νομίζω θα σας αρέσει.

Ιθάκη, Κ. Καβάφης

2012-02-14T11:14:00.007-08:00

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.

Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·

να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,

σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·

σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.

Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.

Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωνσταντίνος Καβάφης

Φοβερό...

2012-02-14T11:08:00.000-08:00

Γιατί τα γράμματα είναι ανακατεμένα στο πληκτρολόγιο;

2012-02-14T06:41:00.000-08:00

Κοιτάζοντας το πληκτρολόγιο του υπολογιστή σας, αλλά και των παλαιότερων γραφομηχανών,θα διαπιστώσετε ότι τα «Q, W, E, R, Τ και Υ» είναι τα πρώτα έξι γράμματα, ενώ όλα είναι μπερδεμένα μεταξύ τους!

Ποιος, όμως, αποφάσισε τη ρύθμιση αυτή και για ποιο λόγο ανακάτεψε τα γράμματα;
Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα από την αρχή! Η πρώτη γραφομηχανή κατασκευάστηκε το 1868 στις ΗΠΑ από τον Christopher Sholes Latham και περιελάμβανε έναν κινητό μηχανισμό με μελάνι, έναν μοχλό για τη συστροφή του χαρτιού και ένα πληκτρολόγιο με γράμματα, τα οποία ήταν τοποθετημένα αλφαβητικά.

Από την αρχή, όμως, της λειτουργίας τους οι γραφομηχανές παρουσίασαν πολλά προβλήματα, επειδή μπλόκαραν συνέχεια τα γράμματα και «κολλούσαν», εξαιτίας της μεγάλης ταχύτητας των γραμματέων.

Η μόνη λύση στο πρόβλημα αυτό ήταν να μειώσουν την ταχύτητά τους οι δακτυλογράφοι, έτσι ώστε να μην «κολλάνε» τα πλήκτρα.

Είναι χαρακτηριστικό, μάλιστα, ότι το πρόβλημα παρουσίαζαν κυρίως τα πρώτα γράμματα της Αλφαβήτα.

Ο Latham σκέφτηκε τότε ότι μία ήταν η λύση: Έπρεπε να… μπερδέψει τις γραμματείς, ανακατεύοντας τα γράμματα στο πληκτολόγιο!

Αυτό ήταν! Η σκέψη του ήταν… μεγαλειώδης και η επιτυχία της αποτυπώθηκε πολύ γρήγορα και στην πράξη, αποδεικνύοντας ότι τελικά το… μπέρδεμα είχε αποτέλεσμα.

Η ταχύτητα των γραμματέων μειώθηκε αισθητά, αφού για να σχηματίσουν πλέον μια λέξη έπρεπε να «διανύσουν» μεγαλύτερη… απόσταση με τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο, αλλά και να… ψάξουν λίγο παραπάνω τα γράμματα!

Και -ω! του θαύματος- τα «κολλήματα» στα γράμματα εξαφανίστηκαν!

Η επιτυχία του πληκτρολογίου «QUERTY» συνεχίζεται μέχρι σήμερα…

Πηγή: SecNews από http://exofitsio.blogspot.com

H online εφημερίδα τεχνολογίας...

2012-02-14T01:00:00.000-08:00

Μια αρκετά καλή, ενημερωμένη e-φημερίδα τεχνολογίας...
http://www.itech4u.gr/

check it out!!!

Ζωές που αργοπεθαίνουν δίπλα μας!

2012-02-13T21:43:00.000-08:00

Περπατώντας στα σοκάκια, τις πλατείες και τα πεζοδρόμια της Αθήνας, οι εικόνες των αστέγων είναι θλιβερές και τρομακτικές. Όχι από την εξαθλιωμένη όψη τους, αλλά από την απανθρωπιά του σύγχρονου κόσμου που καθρεπτίζεται στα μάτια τους. Άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια για ένα κομμάτι ξερό μουχλιασμένο ψωμί, υπολείμματα κρέατος σε κόκκαλα και γουλιές ληγμένου γάλακτος σε πεταμένα μπουκάλια. Ουρές καταφθάνουν στα συσσίτια της εκκλησίας ή των Δήμων^. «απομεινάρια» ανθρώπων σωριασμένα σε κρύα παγκάκια. Η ελληνική πρωτεύουσα δεν θυμίζει σε τίποτα αυτή της προηγούμενης δεκαετίας. Το τοπίο μοιάζει πλέον τριτοκοσμικό, αφού τα ποσοστά των ανέργων και των αστέγων έχουν υπερβεί το 25% αυτών που ήταν την περασμένη χρονιά.

Πριν μερικά χρόνια ένα τέτοιο φαινόμενο θα ήταν συχνό σε φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης, όπου οι κάτοικοι των πεζοδρομίων ήταν στη πλειονότητά τους υπαίτιοι των δικών τους παθών. Ήταν κατά κύριο λόγο εθισμένοι σε ναρκωτικές ουσίες, αλκοόλ και τυχερά παιχνίδια. Οι τωρινοί κάτοικοι των δρόμων είναι τα πάλαι πότε παιδιά της απατηλής «ευημερίας». Αυτοί που πλέον είναι έρμαια, μιας αβυσσαλέας πολιτικής που τους στερεί το μέλλον τους.

Ο κόσμος μας, σαν κλεψύδρα γύρισε στην αρχή^. η αρχή έγινε τέλος. Η οικονομική κρίση γκρέμισε τις βεβαιότητες μιας ζωής, όπως δηλώνουν οι ‘νεοάστεγοι’. «Η αναζήτηση δουλειάς με γλίτωσε απ’ την αυτοκτονία.» λέει ο 55χρονος Σωτήρης. «Αλλά ποιός προσλαμβάνει έναν 50άρη;». Στην κρίσιμη ηλικία των 40, 50 ακόμη και των 60 αναζητούν εργασία και κυρίως ασφάλεια. Οι χρόνιοι κόποι τους οδήγησαν από την μια στιγμή στην άλλη να ζητούν σίτιση σε ιδρύματα, να υπομένουν με φόβο τους κινδύνους της νύχτας μέσα σε καταφύγια από χαρτόνι και κουρελιασμένα πανιά.

«Έμεινα άνεργος όταν αντιμετώπισα ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Δεν βαριέσαι, τώρα πια χωρίς χρήματα ποιος ενδιαφέρεται για την υγεία μου!» λέει με παράπονο ο Παναγιώτης. Χιλιάδες αιτήσεις καταφθάνουν καθημερινά σε αρμόδιους φορείς για δωρεάν περίθαλψη οι οποίες όμως είναι αδύνατον να απορροφηθούν από την δημόσια υγεία^. καμία απολύτως κρατική πρόνοια δεν υπάρχει για την παροχή έστω και των αναγκαίων φαρμάκων. Προτάσεις συνεργασίας δημοτικών ιατρείων με τα πολυιατρεία διαφόρων οργανώσεων αλλά και με την Εκκλησία, με σκοπό την αποσυμφόρηση των δημόσιων νοσοκομείων, κινούνται με ασθματικούς ρυθμούς.

Η αδικία όμως παρουσιάζεται με το πιο σκληρό της πρόσωπο στα πιο αδύναμα και πλέον αθώα μέλη της κοινωνίας αυτής, τα παιδιά. Το ποσοστό των φτωχών παιδιών που ζουν στην Ελλάδα είναι ένα απ’ τα υψηλότερα στην Ευρώπη, αγγίζοντας σύμφωνα μάλιστα με στοιχεία, το 24% του πληθυσμού. Ποσοστό που μεταφράζεται σε 400.000 παιδιά. Το να είσαι παιδί και να μεγαλώνεις σήμερα μοιάζει με μια επικίνδυνη αποστολή με άγνωστη έκβαση. Δεν το χωράει καλά καλά η ανθρώπινη σκέψη, πώς θα ανατραφούν σωστά οι νέες γενιές μέσα σ’ αυτήν την πανωλεθρία που έχουν δημιουργήσει οι προηγούμενες. Είναι ένα λυπηρό αστείο(;) τα δικαιώματα του παιδιού. Ο κόσμος των τελευταίων δεκαετιών διαλύθηκε σαν πυροτέχνημα μέσα στον απόηχο ενός «Γιατί;». «Γιατί δεν μπορώ να παρέχω στα παιδιά μου την μόρφωση που χρειάζονται; Γιατί τα χρήματα δεν φτάνουν πια να εξασφαλίσω την στέγη, την τροφή τους, την επιβίωσή τους; » Ζώντας μέσα στην σκιά της ανεργίας και με τον κίνδυνο να βρεθεί μέσα σε μια στιγμή ο ίδιος και η οικογένειά του στο δρόμο, ο γονιός καταλήγει σε ένα άδικο συμπέρασμα^. «Φταίω», «∆ΕΝ τα κατάφερα».

Κανένας αριθμός δεν μπορεί να εκφράσει την αγωνία του παιδιού, που με τις κεραίες του αφουγκράζεται την οικογενειακή απόγνωση και με την σειρά του, μπορεί κι εκείνο να αναρωτιέται «µήπως φταίω, έκανα κάτι κακό που η µαµά πια δεν χαμογελά;». Άνεργος, ας το επαναλάβουµε, δεν σηµαίνει µόνο κάποιος που έχει χάσει τη δουλειά του, σηµαίνει και κάποιος που έχει χάσει την αυτοεκτίµηση, την αξιοπρέπεια, το όνοµά του, την ελπίδα του. Και ας μην ξεχνάμε, ότι το πρόβλημα της ανεργίας και των αστέγων συνδέονται στενά σε μια αιτιακή σχέση.

Άστεγοι δεν είναι μόνο όσοι είναι στο δρόμο. Όπως τονίζει η κ. Άρτεμις Καλαβάνου κοινωνιολόγος από το Ελληνικό Δίκτυο για το Δικαίωμα στη Στέγη και στην Κατοικία, «άστεγος » σημαίνει να μην έχεις πρόσβαση σε αξιοπρεπή και ασφαλή στέγαση. Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν σε καταλύματα που δεν έχουν ηλεκτρικό, ζεστό νερό, θέρμανση, τουαλέτα, μετανάστες που μένουν δέκα σε ένα δυάρι, κόσμος που μένει σε εγκαταλελειμμένα σπίτια, άλλοι που φιλοξενούνται σε άσχημες συνθήκες από συγγενείς ή προσωρινά σε ξενώνες. «Δεν θέλουμε ελεημοσύνη! Μια δουλειά θέλουμε και μέχρι τότε μια κάρτα απόρου για να μπορούμε να κάνουμε μερικά πράγματα χωρίς να μας εξευτελίζουν. Να μπαίνουμε στο λεωφορείο και να αγοράζουμε εφημερίδα», μας λέει ο Κώστας, άστεγος εδώ και πολλά χρόνια. Ένα είναι όμως το καίριο ερώτημα ^.πώς μπορούμε να αναχαιτίσουμε αυτό το πρόβλημα, που φαίνεται να ριζώνει μαζί με την οικονομική κρίση, βαθειά στην καρδιά της ελληνικής κοινωνίας;

Είναι εμφανές, ότι το κράτος πρόνοιας στις μέρες μας όχι μόνο υπολειτουργεί αλλά μάλλον αποσυντίθεται. Όμως ύψιστο χρέος των κυβερνόντων, είναι να προστατέψουν αυτούς που αδυνατούν να φροντίσουν τον εαυτό τους, και όχι να αντιμετωπίζουν με πρόχειρες εφήμερες και κακοφτιαγμένες λύσεις ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Πρέπει να κατοχυρωθεί συνταγματικά το δικαίωμα στη στέγη. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ο θεσμός της κοινωνικής κατοικίας, (που ευδοκιμεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης), που θα κατασκευάζεται με έξοδα του κράτους ή των δήμων, ή ακόμη και με την αξιοποίηση εγκαταλελειμμένων κτιρίων, στα οποία θα στεγάζονται άνθρωποι που έχουν ανάγκη. Ακόμη, πρέπει το Δημόσιο να αφυπνιστεί και να φροντίσει για την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και μείωση της ανεργίας, αλλά και για την αύξηση των αποδοχών των εργαζομένων. Η ανάπτυξη θα πρέπει να στηριχθεί σε μια αυτοτροφοδοτούμενη οικονομία, η οποία με την παράλληλη στήριξή της από καίρια νομοθετικά μέτρα και από μια σωστή δημοσιονομική πολιτική, να μπορέσει να εξαλείψει το πρόβλημα της φτώχειας και των αστέγων.

Εκτός όμως από την κρατική μέριμνα, που είναι η πλέον απαραίτητη, δεν είναι δυνατόν να αγνοήσουμε την σημαντικότητα και την δυναμικότητα της κοινωνικής αλληλεγγύης. Σε ατομικό επίπεδο δεν θα πρέπει να μένουμε άπραγοι και απαθείς μπροστά στον πόνο και την ανάγκη του συνανθρώπου μας. Ο καθένας ξεχωριστά, αλλά και όλοι μαζί δραστηριοποιούμενοι σε ένα κοινό πλαίσιο, μπορούμε να ανακουφίσουμε τα προβλήματα εκείνων που τόσο εύκολα θα μπορούσαν να γίνουν δικά μας. Λίγα τρόφιμα, φάρμακα, κουβέρτες και ενδύματα, θα μπορούσαν να διατεθούν έστω από το υστέρημά μας. Μια βοήθεια, ένα χαμόγελο μια γλυκιά κουβέντα στους ανθρώπους που τόσο αδιάφορα προσπερνούμε στο δρόμο. Ας απλώσουμε το χέρι μας, εκεί που το χέρι του Θεού δεν φτάνει πια…

Ελίνα Παλτόγλου, μαθήτρια του Β2

Changing Education Paradigms - Ken Robinson

2012-02-13T12:58:00.000-08:00

Το βιντεάκι είναι στα αγγλικά,
αλλά αξίζει να το δείτε όλο (φροντίστε να έχετε χρόνο).

Θα το καταλάβετε όλοι, γιατί έχει τα σκιτσάκια.
Το αφιερώνω στα γλυκύτατα παιδιά της ομάδας Α14
με την οποία σήμερα είχαμε την πρώτη μας συνάντηση...

(καλά ήταν πολύ ωραία...
Ειδικά η φάση με τα "κλειδιά"...Το μυστικό μας...)

Αφού το δείτε, θα περιμένω τις σκέψεις σας
και εδώ και στο σχολείο...

ΑΛΛΗ ΛΟΓΙΚΗ - επανάσταση στην εκπαίδευση!

2012-02-13T11:31:00.001-08:00

Στις 22 Φεβρουαρίου στις 12.00 το μεσημέρι στη στοά του βιβλίου

θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου

"ΑΛΛΗ ΛΟΓΙΚΗ" του Κεν Ρόμπινσον.

Θα συντονίζει ο Θανάσης Λάλας.

Προσκεκλημένοι ομιλητές θα είναι άνθρωποι

του χώρου της εκπαίδευσης και των επιχειρήσεων.

Πατήστε στα επόμενα links για ν' ακούσετε τον συγγραφέα του βιβλίου να μιλάει:

Ο Sir Ken Robinson μιλά για την επανάσταση στην εκπαίδευση

Το σχολείο σκοτώνει τη δημιουργικότητα

Εμπνευσμένος σίγουρα.

Αξίζει να τον προσέξουμε.

Μένω στην τελευταία φράση του

από την ομιλία "Επανάσταση στην εκπαίδευση":

Κάθε μέρα, με κάθε τρόπο

τα παιδιά μας απλώνουν τα όνειρά τους

κάτω από τα πόδια μας.

Εμείς πρέπει να πατήσουμε

όσο πιο ελαφριά γίνεται...

Σε αυτή την εκδήλωση έχει προσκληθεί η ομάδα project Α14 του σχολείου μας

για να καταθέσει τις προτάσεις της για το "σχολείο που ονειρευόμαστε"...

Πρέπει να σκεφτούμε, παιδιά, τι θα παρουσιάσουμε...

Περιμένω ιδέες μέχρι την ερχόμενη Δευτέρα.

Λέω να παρουσιάσουμε ένα τραγούδι ραπ

με δικούς μας στίχους...

Τι λέτε;;

Mr. Bean goes to the swimming pool

2012-02-13T03:35:00.000-08:00

Τέλειος έτσι;;

Νέα θέματα project A΄ Λυκείου για το Β΄ τετράμηνο!

2012-02-12T10:15:00.000-08:00

Με την αυγή του δευτέρου τετραμήνου,

ήρθαν στο φως τα νέα θέματα των ερευνητικών εργασιών.

Λοιπόν, το σχολείο μας θα ασχολείται στο εξής με τα ακόλουθα:

Project Α11

Από τα συμπόσια της αρχαίας Αθήνας

στα Trans και τα μεταλλαγμένα του σήμερα...

Υπεύθυνοι καθηγητές:

Γιώργος Πούλλος (2 ώρες)

Γεωργία Κοτσιανίδου (1 ώρα)

Project Α12

Καλλιτεχνική έκφραση "στο δρόμο"

και όχι μόνο!

Γκράφιτι, θέατρο του δρόμου, παντομίμα,

τσίρκο, ευφάνταστες μορφές τέχνης

Υπεύθυνες καθηγήτριες:

Αγλαΐα Κωνσταντέλλη (2 ώρες)

Σταυρούλα Ζολινδάκη (1 ώρα)

Project Α13

Πράσινη ενέργεια

Υπεύθυνοι καθηγητές:

Μιχάλης Φιλιόγλου (2 ώρες)

Γιάννης Μπουρίτης (1 ώρα)

Project A14

"Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα..."

Μεγάλες ιδέες, μεγάλες καινοτομίες

που άλλαξαν ή μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο

Υπεύθυνοι καθηγητές

Βγόντζα Φλώρα (2 ώρες)

Σωτήρης Μανουσάκης (1 ώρα)

Project Α15

Γίγαντες και Νάνοι

Μεγέθυνση και Σμίκρυνση

Υπεύθυνοι καθηγητές

Τάνια Σατλάνη (2 ώρες)

Σωτήρης Μανουσάκης (1 ώρα)

Για να αρχίσουμε καλά......

2012-02-11T09:35:00.000-08:00

Ήταν ένα μπουκάλι νερό (αυτά τα μεγάλα του ενάμιση λίτρου) στο διάδρομο ενός νοσοκομείου. Ήταν πολύ αγχωμένο πήγαινε πάνω-κάτω πάνω-κάτω, κάπνιζε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, έπινε. Είχε μεγάλη αγωνία. Βγαίνει μετά από λίγο η νοσοκόμα και του λέει είναι Ζ-αγόρι!!!!!!!!!

«Ελληνικός Κόσμος»

2012-02-09T11:31:00.000-08:00

Στο ίδιο μήκος κύματος με την προηγούμενη ανάρτηση.

Η Αρχαία Αγορά της Αθήνας

2012-02-09T11:29:00.000-08:00

Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση
στον εξαιρετικό Σοφοκλή,
που σήμερα μας παρουσίασε με ωραίο τρόπο
στιγμιότυπα από τη ζωή του Αλέξανδρου
και τώρα ψάχνει για την αρχαία Αγορά.
Ελπίζω να τον βοηθήσει στην εργασία του αυτό το βιντεάκι...

Όταν ο άνθρωπος φτάνει ή ξεπερνά τα όριά του...

2012-02-09T11:14:00.000-08:00

Αυτά είναι!
Τους θαυμάζω ειλικρινά αυτούς τους τολμηρούς ανθρώπους!

                  Ω νεότητα,
                           πληρωμή του ήλιου
                                                αιμάτινη στιγμή
                                                                  που αχρηστεύεις το θάνατο...
                                                                                     Οδ. Ελύτης

ΕΛΛΑΔΑ, μυστικά από το παρελθόν...

2012-02-09T09:15:00.000-08:00

Αξίζει να το δούμε...
Δείχνει και τη στιγμή που ανασύρεται το άγαλμα του Ποσειδώνα (αυτό που είναι στο αρχαιολογικό μουσείο!) από τη θάλασσα...

Ποίηση Αργύρη Χιόνη

2012-02-08T16:03:00.000-08:00

Στις 25/12/2012 έφυγε ο ποιητής Αργύρης Χιόνης.

Μερικοί στίχοι του:

"Η Ποίηση πρέπει να 'ναι
ένα ζαχαρωμένο βότσαλο
πάνω που θά 'χεις γλυκαθεί
να σπας τα δόντια σου"

τω αγνώστω ποιητή

"Πέρασε τη ζωή του,
γράφοντας ποιήματα
με τη γομολάστιχα".

"Σκίτσο ο κόσμος και
ανελέητη ο θάνατος
γομολάστιχα"

"Χειμώνας πάλι
σβηστή η φωτιά του έρωτα
και η καρδιά μου κρύα".

Χέρια

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους
Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή - το χειρότερο - τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα".

Αυτό το τελευταίο ποίημα με αγγίζει πάρα πολύ...

Δείτε και στη λογοτεχνία κατεύθυνσης μία σχετική με τον ποιητή ανάρτηση.

Δείτε επίσης:
ο Αργύρης Χιόνης αυτοβιογραφούμενος
Όσο ζω γράφω ποιήματα-όνειρα πάνω στα χώματα (μία συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία)
Αφιέρωμα του lifo

Κλείνω, μοιραζόμενη μαζί σας και μια σκέψη που έκανα τώρα τελευταία,
με αφορμή το θάνατο του Αργύρη Χιόνη.
Την έγραψα ως σχόλιο στην σχετική με τον ποιητή ανάρτηση της φίλης μου της roadartist...

Οι ποιητές που φεύγουν
μοιάζουν με αστέρια
που φωτίζουν τις νύχτες
και τις μέρες μας
...
καμιά φορά νιώθω
ότι οι σκέψεις που μας κατεβαίνουν
κάποτε
έτσι ξαφνικά
όπως περπατάμε
είναι
απ' αυτούς
τους τόσο ευαίσθητους
που αναχώρησαν
μα η ψυχή τους
στάζει ακόμα από τον ουρανό
ιδέες...

A dog's seeing eye dog

2012-02-07T08:59:00.000-08:00

Μου το έστειλαν στο email και πιστεύω πως είναι ένα τέλειο παράδειγμα αγάπης και φιλίας....

A thousand words couldn’t begin to tell the story in these pictures.

Lily is a Great Dane that has been

blind since a bizarre medical condition required that she have both eyes

removed. For the last 5 years, Maddison, another Great Dane, has been

her sight. The two are, of course,

inseparable.

--

"People will forget what you said; People will forget what you did.

But people will never forget how you made them feel."

Φόβος.

2012-02-07T08:09:00.000-08:00

Ήταν κάποτε ένας γιατρός.

Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε για να πάει σε μια άλλη γειτονική όπου είχε δουλειά, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε. Σταμάτησε και την ρώτησε:

«Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;»

Και η πανούκλα απάντησε: «Είναι η σειρά μου».

«Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» ρώτησε ο γιατρός.

«Λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.

Μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός (έχοντας ενημερωθεί εν τω μεταξύ για την κατάσταση στην πόλη του) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε

«Μου είπες ψέματα», της είπε. «Είχες πει ότι θα πάρεις κάπου χίλιους και τελικά πέθαναν πέντε χιλιάδες».

Κι εκείνη απάντησε: «Δεν είπα ψέματα. Εγώ πήρα χίλιους. Τους υπόλοιπους τους σκότωσε το άγχος και ο φόβος».

Το άγχος και ο φόβος είναι περισσότερο θανατηφόρα από την πανούκλα που βιώνουμε.

Τις περισσότερες φορές ο φόβος μήπως συμβεί το χειρότερο είναι χειρότερος από το να συμβεί το χειρότερο

Στη ζωή μας βιώνουμε εκατομμύρια καταστροφές από τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία δεν συμβαίνει ποτέ. Τις βιώνουμε μόνο στο μυαλό μας.

Συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε: τη χρεοκοπία, την απόλυση, την κατάρρευση του ευρώ, τους ιούς, τους χωρισμούς, μήπως πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας.

Ο φόβος όμως δυστυχώς είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης. Το δηλητήριο που παραλύει τη δράση και την αντίσταση στην επέλαση οποιασδήποτε εξουσίας.

Η υπερβολική ανησυχία οδηγεί σε ακινησία.

Αν αρχίσουμε να ζούμε στη στιγμή ο φόβος εξαφανίζεται.

Ο κάθε φόβος έρχεται μέσα από μια επιθυμία.

Έτσι αν αρχίσουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας θα διαπιστώσουμε ποια επιθυμία είναι αυτή που τον δημιουργεί και αν είμαστε αρκετά συνειδητοί θα διακρίνουμε τη ματαιότητα που κρύβεται πίσω από αυτή την επιθυμία.

Ο φόβος επίσης προέρχεται από την ανασφάλεια μας για το αύριο.

Το αύριο όμως πάντα θα είναι ανασφαλές. Η ζωή είναι όμορφη επειδή είναι ανασφαλής. Η ανασφάλεια χρωματίζει με ομορφιά τη ζωή μας.

Η ζωή είναι όμορφη γιατί έχει ανατροπές. Δεν είναι δεδομένη. Η ζωή είναι όμορφη γιατί υπάρχει ο θάνατος. Η ζωή έχει αξία γιατί μπορεί να χαθεί.

Αν δεν μπορούμε να την χάσουμε τότε η ζωή γίνεται φυλακή. Δεν θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε.

Όπως λέει ο Όσσο :

«Άκου πάντα το κάλεσμα του αγνώστου και αφέσου να βρίσκεσαι πάντα σε κίνηση. Ποτέ μη προσπαθείς να αγκιστρωθείς από κάπου.

Το να αγκιστρωθείς σημαίνει να πεθάνεις. Είναι ένας πρώιμος θάνατος»

Λίγη αίσθηση του χιούμορ, λίγο γέλιο, αθωότητα παιδιού- και τι έχεις να χάσεις; Προς τι ο φόβος ;

Τίποτα δεν έχουμε. Έχουμε έρθει χωρίς τίποτα, Χωρίς τίποτα θα φύγουμε.

Ο Σενέκας, διάσημος Ρωμαίος Στωικός φιλόσοφος είπε:

Timendi causa est nescire. που σημαίνει: η αιτία του φόβου είναι η άγνοια.

Ποια άγνοια; Η άγνοια ότι τα πάντα συμβαίνουν στη ζωή μας για ένα μοναδικό λόγο. Για να μας αφυπνίσουν από το λήθαργό μας.

Για να πονέσουμε, έτσι ώστε μέσα από τον πόνο να αναγκαστούμε να φέρουμε στην επιφάνεια την αληθινή μας φύση. Η άγνοια ότι το δράμα της ζωής μας είναι τέλειο.

Και όπως πρόσφατα μου είπε ένας καλός φίλος και δάσκαλος :

Στο τέλος όλα θα είναι καλά. Κι αν δεν είναι όλα καλά θα σημαίνει πως το τέλος δεν ήρθε ακόμη....

ο κόσμος μέσα στο χάος

2012-02-07T08:00:00.000-08:00

Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν.
Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν.
Ο λόγος, που ο κόσμος είναι μέσα στο χάος,
είναι γιατί τα πράγματα αγαπιούνται και οι άνθρωποι χρησιμοποιούνται....

Ποιος είναι μορφωμένος; σκέπεται ο Σωκράτης...

2012-02-07T06:23:00.000-08:00

Όταν ρωτήσανε τον Σωκράτη να τους δώσει

τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου,

δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων.

«Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς...

Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;

1. Πρώτα απ' όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις , αντί να ελέγχονται από αυτές...

2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική..

3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές..

4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα.

5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους..

6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους..

7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους...»

Έχω, όμως, μία απορία...

τι από όλα αυτά μαθαίνει κανείς
...πριν δώσει Πανελλαδικές;;;